دو روش برای تولید قطعات پیش­تنیده بتنی وجود دارد:

1- روش پیش­کشیدگی   2- روش پس­کشیدگی

1- روش پیش­کشیدگی در این روش کابل ها قبل از انجام بتن ریزی، کشیده می شوند. سیم های کششی در یک طرف قالب مهار می شوند و انتهای دیگر سیم ها به کمک جک های هیدرولیکی تا ایجاد تنش لازم کشیده می شوند. معمولاً برای مقابله با افت قابل انتظار ناشی از خزش، جمع­شدگی و وادادگی، سیم ها حدود 10% بیشتر کشیده می شوند. پس از کشیدن سیم ها، قطعات جانبی قالب نصب می شوند و بتن ریزی در اطراف سیم های کشیده شده صورت می گیرد [2]. با کسب مقاومت و گرفتن بتن، به تدریج کابل های تنیده شده با بتن درگیر شده و هنگامی که بتن مقاومت لازم را کسب کرد، کابل ها آزاد می شوند و بدین ترتیب انتقال نیروها به بتن انجام می گیرد [1].برای ایجاد تنش در کابل ها نیروی قابل توجهی لازم است، بنابراین پیش­کشیدگی اصولاً در بتن پیش­ساخته مورد استفاده قرار می گیرد که در آن نیروها توسط بست های ثابتی که در دو انتهای بستر پیش­کشیدگی قرار دارد و یا توسط قالب های مخصوص و محکمی در کابل ها مهار می شوند [1].

2- روش پس­کشیدگی:در این روش بتن به دور غلاف محتوی کابل های کشیده نشده ریخته می شود. در زمانی که بتن به مقاومت کافی رسید، کابل ها کشیده شده و توسط گیره های مخصوص قفل می شوند [1] تا از برگشت کابل ها به طول اولیه جلوگیری شده و نیروی فشاری ایجاد گردد. کشش کابل ها می تواند از یک انتها یا از هر دو انتها صورت گیرد [2]. در این سیستم تمام نیروی کابل ها مستقیماً به بتن منتقل می شوند و از آنجایی که هیچ تنشی به قالب اعمال نمی شود، استفاده از هر نوع قالب عادی ممکن می باشد [1]. برای ایجاد غلاف کابل های کششی می توان از لوله های فولادی قابل انعطاف یا لوله های لاستیکی بادکنکی استفاده کرد. فضایی که توسط غلاف ها ایجاد می شود، امکان عبور کابل های کششی را قبل از بتن ریزی یا پس از بتن ریزی و سخت شدن کامل بتن فراهم می سازد. در هر دو حالت فضای باقیمانده باید با دوغاب پر شود تا بدین ترتیب از نفوذ رطوبت و ایجاد زنگ زدگی جلوگیری شده و به علاوه به توزیع تنش کمک شود. [2].

مراجع: 1- کاتالوگ های شرکت CCL ایران 2- تکنولوژی ساختمان، ر. چادلی، اردشیر اطیابی، نشر جویبار، چاپ ششم 1382