امروز تعداد ارجاعات اولین مقاله ما از ۱۰ ارجاع رد شد. البته تعداد ارجاعات واقعی کمی بیش از ۱۰ است چون در سایت scopus.com و isiknowledge.com که هر دو تعداد ارجاعات رو ۱۰ نشون می دهند ارجاعاتی هست که در سایت دیگر نیست. از این ۱۰ ارجاع سه ارجاع از طرف خودمان است یا اصطلاحا self-citation است که قاعدتا ارزش آن کمتر از ارجاع از طرف دیگران است. در جدول زیر فهرست مقاله های منتشر شده و ارجاعات اونها رو در از هر دو سایت ذکر شده آورده ام.
.

.
.

.
.
در این سایت (isihighlycited.com) می توانید محققین با بیشترین تعداد ارجاعات رو جستجو کنید.
روش انتخاب محققین برجسته در این سایت هم به این ترتیب است که تعداد ارجاعات به مقاله های نوشته شده توسط محققین مختلف در ده سال گذشته بررسی شده و ۲۵۰ نفر برتر هر رشته به عنوان محققین با بیشترین تعداد ارجاعات معرفی می شوند. در میان دانشمندان ایرانی هم فقط نام یک محقق به نام جاوید صالحی در این فهرست موجود است که استاد کامپیوتر دانشگاه صنعتی شریف هستند. بیشترین ارجاعات به یک مقاله ایشون ۶۸۴ ارجاع به مقاله ای است که در سال ۱۹۸۹ نوشته اند.
.
در موضوع کار بنده یعنی روشهای عددی هم فردی مانند Ted Belytschko با ۱۶۲۷ ارجاع به مقاله معروف Element-free Galerkin methods که در سال ۱۹۹۴ نوشته شده و نیز مرحوم Zienkiewicz با ۷۶۳ ارجاع یا Bazant با ۴۴۷ ارجاع وجود دارند. جالب این جا است که نام استاد مشاور آمریکایی من Kansa با بیشترین ارجاع ۳۷۳ مقاله در این فهرست وجود ندارد.
در خارج از موضوع خودم هم بیشترین ارجاعی که دیده ام ۸۰۸۳ ارجاع به یک مقاله است که در اینجا می توانید جزئیات رو ببینید.
.
.
.
.
پی نوشت ۱: خانم بیطرف انتشار دومین مقاله تون رو تبریک می گم. عجیبه که دومی هم با دکتر محمدی و به اسم دانشگاه تهران است. منتظر مقاله های جدید شما از A&M هستیم.
.
پی نوشت ۲: لطفا این نوشته را حمل بر خودستایی نکنید.

“خیلی جالبه. رو من که خیلی تاثیر داشت. می‌دونی، باید باور داشته باشی. یه وجد و شادی زیادی تو زندگیت میاره. حتما کامل گوش بده. …”

۶۷ %

پیش خودم گفتم یکی از اون هزارتا. اما گفتم گوش می‌دم، مرسی، ممنون.

منوی گوشی که ۱۰۰ درصد ارسال رو نشون داد گفت شرمنده من کمی عجله دارم باید برم. فعلا، خداحافظ. تمام تلاشم رو کردم که با جواب دادن خداحافظیش مفاهیمی مثل ” خوشحال شدم دوباره دیدمت، بابا خیلی حال کردیم، از این کارا بکن، از بچه‌ها کسی رو دیدی سلام برسون، ممنون از لطفت، ممنون به خاطر بلوتوث و … ” رو بگنجونم. اما خوب باید بگم که حتما گنجونده نشد. چون اون تلاشی نکرد که من از نگاهش بفهمم که از بسته تعارفی که تحویلش دادم خبر دار شده. به هر حال من تعارف نکردم، اتفاقا همش جدی بود. اما خوب کلا چه فرقی می‌کنه، اون که اصلا در جریان نبود. تازه اگه در جریانم بود بازم فرقی نمی‌کرد، چون باید اونم تند تند جواب هر تعارف رو می‌داد که یه وقت بی‌ادبی نشه و اصلا یادش نمی‌موند.

وقتی رفت من تازه یادم افتاد که کمی دیرم شده. البته کمی دیرم نشده بود. اون موقع که اتفاقی تو کتابخونه دیدمش، کمی دیر شده بود. همزمان که از کتابخانه خارج شدم زدم تا صحبت‌های … که انقدر ازش تعریف کرد رو بشنوم. “شاد باش، شاد زندگی کن. تو اگه بخوای می‌تونی. فقط تو باید …” حدسم درست بود. خاموش کردم و تندتر راه رفتم. به نظر من شاد زندگی کردن و چه می‌دونم موفق بودن، یاد گرفتنی نیست. این چیزا باید تو ذات آدم باشه. بینِ خودمون باشه بعضی از حرف‌ها هم شبیه اومانیست‌ها می‌مونه. ( گفتم بعضی)

باید می‌رفتم به محل کارم. یه کار خیلی کوچیکی داشتم. غروب بود که رسیدم. سریع کارم رو انجام دادم وسایلم رو جمع کردم. دوستم گفت غروب میای، غروب میری. اینم نشونه عیال‌واریه دیگه. “نشانه” چقدر این روزا به این کلمه فکر می‌کنم. سه نظریه مختلف وجود داره. نشانه‌شناس‌های زیادی هستن که عقیده به اصالت نشانه دارن. یعنی یک نشانه فقط می‌تونه به یک حقیقت اشاره داشته باشه. برخی هم اعتقاد دارن که نشانه می‌تونه به چند حقیقت اشاره داشته باشه. دسته سوم به لغزشی بودن نشانه اعتقاد دارن. هر دسته هم دلایل خاص خودشون رو دارن. من به دسته سومی‌ها رو بیشتر قبول دارم، البته جای اظهار نظر نیست. آخه یه زمان یه جامعه شناس کلی صحبت کرد و دلیل و منطق چید و آخرسر گفت نمی‌شه گفت دلیل اصلی اجتماعی بودن انسان چیست. بعد من چند وقت بعد تو تلویزیون شنیدم که یه فوتبالیست گفت ” فوتبال دلیل اجتماعی بودن انسان‌هاست” ( جمعه ساعت ۲۲:۴۰ شبکه سه ۱۸/۱۰/۸۸ ) همون موقع گفتم مهدی تو رو خدا قبل اظهار نظر بگو این کاره نیستی.

پی نوشت: ایجا چرا انقدر ساکته؟

گاهی گفتن حرفهای عادی هم بهتر از نگفتنشه. به هر حال از قدیم گفتن حرف، حرف میاره.

دل من دیر زمانی است که می پندارد :

« دوستی » نیز گلی است ؛

مثل نیلوفر و ناز ،

ساقه ترد ظریفی دارد .

بی گمان سنگدل است آنکه روا می دارد

جان این ساقه نازک را

- دانسته-

بیازارد !

در زمینی که ضمیر من و توست ،

از نخستین دیدار ،

هر سخن ، هر رفتار ،

دانه هایی است که می افشانیم .

برگ و باری است که می رویانیم

آب و خورشید و نسیمش « مهر » است

گر بدانگونه که بایست به بار آید ،

زندگی را به دل‌انگیزترین چهره بیاراید .

آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف ،

که تمنای وجودت همه او باشد و بس .

بی‌نیازت سازد ، از همه چیز و همه کس .

زندگی ، گرمی دل های به هم پیوسته ست

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست .

در ضمیرت اگر این گل ندمیده است هنوز ،

عطر جان‌پرور عشق

گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز

دانه ها را باید از نو کاشت .

آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان

خرج می باید کرد .

رنج می باید برد .

دوست می باید داشت !

با نگاهی که در آن شوق برآرد فریاد

با سلامی که در آن نور ببارد لبخند

دست یکدیگر را

بفشاریم به مهر

جام دل هامان را

مالامال از یاری ، غمخواری

بسپاریم به هم

بسراییم به آواز بلند :

- شادی روی تو !

ای دیده به دیدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه ،

عطر افشان

گلباران باد .

فریدون مشیری

از دیار آشتی

در سایه پنهان می شوم
در گریه پیدا
.
هر چه هستم
از تو دورم…
دور…
دور…

سلام ای دوست جون کودکی هام

سلام ای بهترین دوست جونام

خبر داری تو از ما؟ یا ” مهم نیست”

تو حق داری بگی، خوب؛ حرفیم نیست

اگر از من بپرسی دوست جونم

فقط گویم کمی جای تو خالیست

فقط گویم کمی اندازه کوه

میان ما و تو قدری جداییست

حسن میرزا، بابای مشتی فیروز

همون فراش باشی، خیاط دیروز

می گفت گفتن که این روزا میایی

می گفت دیده که از دورا میایی

نمی دونم که زنده است یا که رفته

نمی دونم بهت حرفام و گفته؟

…

نمی گم بیشتر از این لازمم نیست

هزاران نامه داری اینکه کم نیست

فقط خواستم بگم مثل قدیمام

کجایی دوست جون بچگیهام؟

…

__________________

۲

دلیل تازه ای نداشت

من بودم و یک دشت سکوت

دست هایم پر بود از هیچ

که با هزار مکافات خریده بودم

نه آنطور که همیشه بود و می دانستی

اما، اینبار هم

دلیل تازه ای نداشت

فقط، چمدانی که داده بودی دیشب یکباره باز شد

چرا رمزش را نمی دانم؟!!! نگفتی. آه ! می دانم

گاهی خسته ام می کند

کلماتش بیرون ریخت و تمام خانه را بر هم زد

“آب” “خاک ” را گل کرد و چه اتاقی شد

بیچاره “گل بانو” کوزه اش شکست

این قیچیِ وزن نمی دانی چه بر سر خورشید آورد

دم اسب سفیدم را چید! خارج از قالب بود.

او هم از دیشب غمگین است

و این قافیه، هر چه کردم … را انتخاب نکرد

بی فکر! “یار” را با “دار” هم قافیه کرد!

و ردیف؛ آئینه ای شد برای پژواک من

دیدی، دلیل تازه ای نداشت

فقط، من بودم و یک دشت سکوت

…

_________

۳

بیهوده آب را وزن می کرد و در کوزه می ریخت

خبر نداشت آنجا که می رود آبستان است

شب بود؛ اما ستاره حال چشمک را نداشت

و ماه تنها در آب  می رقصید

شب پره ای جشن گرفته بود

حق داشت، انگار فقط او زنده بود

آن باغ دیگر بوی ریحان نمی داد

سرد از سکوت و گرم از نگاه بود

…

__________________

۵

سرانجام  را منتظرم

در آن لحظه که منحصر است

سردیِ سنگ را هدیه می دهم بر باد

تا فریاد زند تا فردا

تا نجوا کند تا همیشه

که از یادم نرود

تو با منِ بی تو چگونه سر خواهی کرد؟!

_________

۶

آغازِ سکوت را فریاد می زند ماهی

و می خواند رازِ صدف ها را

ستاره ها را با دستانش می روبد

تا کسی نشمارد سنگریزه ها را

و سکوت کاش تا ابد زنده بماند

_________

۷

کسی در دشت در حال دویدن در پی خویش است

بدون هیچ همراهی

سخن از ترس یا شب نیست

سخن از شک و تردید است

که می داند پس از باران تنهایی

کدامین شبنم از آوارگی جاریست

سونی آلفا ۱۰۰
مینولتا ۲۸-۷۵ f2.8
ایزو ۱۰۰
S 1/125، F8
External Flash, wireless