28 دیدگاه برای این نوشته:

1. محدثه:
   2010-Dec-09 سلام! حتما سیب خیلی خرسنده که مصدق و فروغ و درخت راجبعش شعر گفتن....و یه ملت هم دارن میخونن!!! :smile: خوبه ها!!!!ما بمیریم هم کسی نمیپرسه خوبی؟! :biggrin:
2. سید مهدی موسوی:
   2010-Dec-11 الان منظورتون از درخت کی بود؟! قدمت سیب برمیگرده به اولین انسان و اولین اشتباه.
3. نگین افشاری:
   2011-Feb-21 حوای بی گناه من سیب را نچید تنها فقط نگاه خدا را غریبه دید (نگین افشاری)
4. سید مهدی موسوی:
   2011-Feb-22 شاید باید شعرتون رو بیشتر توضیح بدید. مخصوصا مسرع دوم را. -------------------------- از میان کارهاتون از این شعر خوشم آمد: این چند شنبه های پراز اضطراب من دیگر حقیقتی شده اند در سراب من پایان این سوال که کیستم ؟ چه می کنم؟ ابهام زندگی است و ندادند جواب من سخت است اینکه باشم و گویی نبوده ام چون بشکند گلایه من در کتاب من در آسمان من که ندارد ستاره ای کی آروزی من برسد با شهاب من؟
5. نگین افشاری:
   2011-Feb-22 سلام ممنون از لطفتون شعر کامل رو در آینده ارسال می کنم اما توضیح : یک شعر که داستان گذشته رو تقریبا انکار می کنه . تا پاسخی برای کسانی باشه که اشتباهشون رو به پای دیگران کی نویسند .
6. نیکلاس علی لیبر:
   2011-Feb-23 خوبه شعرا اینجا جمع شدند و جای ما نیست دیگه کم کم باید بند و بساطمون رو از این جا هم ور داریم. کسی که زیر پله ای، گوشه چهار راهی، سه راهی چیزی سراغ نداره ما اونجا بساط کنیم.
7. سید مهدی موسوی:
   2011-Feb-23 اولا ما که گِل می زنیم استاد. دوما اگه قراره کسی جمع کنه، مائیم که باید بساط بی بساطمون رو جمع کنیم جناب صاحبخانه.
8. عباس عابد:
   2011-Feb-25 کاش میشد بنشینی لب جوی سیبی از باغ بیفتد در آب سیب در دست تو باشد وکسی هم ندود در پی آن باغبان هم نپرسد که چرا؟ سیب باغ مرا، گاز زده ای
9. عباس عابد:
   2011-Feb-25 کاش دست در خرمن خورشید کنی خوشه ای نور بچینی بزنی بر سر زلف بوسه ای پرت کنی بر لب بام و کسی باز کند وسوسۀ نجوا را کاش میشد در را بست تا سکوت را تجربه کرد شیشۀ غم ترک بر میداشت ماه بیاید پایین پنجره را باز کند و، سلامی بدهد کاش میشد بنشینی لب جوی سیبی از باغ بیفتد در آب سیب در دست تو باشد وکسی هم ندود در پی آن باغبان هم نگوید که چرا؟ سیب این باغ مرا گاز زده ای
10. سید مهدی موسوی:
    2011-Feb-26 بیان احساسات جالبی بود جناب آقای عباس عابد. ----------------- این فقط یک نظر است نه یک سوال. و این نظر فقط به اندازه نظر دهنده محترم است. نه کمتر و نه بیشتر. در قطعه آخر " کاش میشد بنشینی لب جوی سیبی از باغ بیفتد در آب سیب در دست تو باشد وکسی هم ندود در پی آن" به نظر شما اگر قسمت پایانی آن یعنی "باغبان هم نگوید که چرا؟ سیب این باغ مرا گاز زده ای" حذف شود، زیبا تر نیست؟
11. عباس عابد:
    2011-Feb-26 البته نظر شما از نظر زیبایی کاملا" در ست است حذف شدن آن هم لطمه ای به شعر نمیزند . من قصدم فقط یادآوری شعر آقای مصدق بوده که آنهم به اندازه کافی مشهور عام وخاص میباشد. اگر صلاح میدانید قسمت ذکر شده را خذف کنید. از اینکه پی گیر هستید ممنون . موفق وپیروز باشید . قربان شما
12. عباس عابد:
    2011-Feb-26 حوّا ، اگر اراده کند، دست قنوت بسته ، پر از سیب میشود. تقدیم به خانم نگین افشاری که حوا را تبرئه کرده اند.
13. نگین افشاری:
    2011-Feb-27 درود ممنون جناب عابد سیب سرخی چیدم و مرا به ریا متهم کردی، حالا سالهاست برای آنکه مقابل لنز دوربینت زیباترین لبخند را داشته باشم؛ می گویی : "بگو ســـــیـــــــــب " !!!! (بداهه بود)
14. سید مهدی موسوی:
    2011-Feb-27 آن سیب آدم و حوا نشانه ایست تا جایزالخطای بشر بر ملا شود (بداهه ای برای آنانکه نگران مقصرند) در ضمن من منتظر هستم تا خانم افشاری شعر کامل رو هم بفرستند. ----------------------- ممنون جناب عابد از حضور گرمتون. اون قسمتی رو که فرمودید حذف نکردم تا اثر دست نخورده باشه.
15. عباس عابد:
    2011-Feb-27 خانم نگین افشاری فرهیخته: سیب سرخی که تو چیدی دل بود ور نه مارا چه به سیب چیدن تو
16. سید مهدی موسوی:
    2011-Mar-01 سیبِ سرخی که تو چیدی هوس انگیزترین واهمه بود که نشانش باقیست در گلولگاه هنوز بینِ قلب و خِرَد آدم محبوط شده
17. عباس عابد:
    2011-Mar-01 با سلام و عرض ارادت ، این سیب باید به سر انجامی برسد" ودر میان دستهای سرد ما // یک سیب سرخ معلّق مانده در هوا
18. نگین افشاری:
    2011-Mar-03 درود سیب لبخند تو بود یا که عشقی تنها هرچه بود، شیرین بود که پس از گاز زدن بر لب آن زندگی را باختم... و تو را نشناختم
19. عباس عابد:
    2011-Mar-04 شب زنده داران سلام در کوچه های خالي شما پرسه میزدم دلگیر بود محله ها مردم غریبه ، سیبی نبود تنها شدم تهمتم زدند وقتی که نیستی انگار محله نیست
20. عباس عابد:
    2011-Mar-04 در شب سکوتی هست، ودر سکوت آوازی، بیخبران را از آن نوا ، سهمی نیست. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ بشناس مرا ذره ای خاک به دامان توام نتکانی دامن ومرا گرد ره چند بی سرو پا گردانی
21. عباس عابد:
    2011-Apr-07 ای وای! انگار، همه رفته اند به خواب، یا سرخوشند! یا ملول!. هیچ کس سیبی نمیزند بر سر عروس! داماد، با دست حنا بسته، میزند به سر...!؟ دلتان گرم شبتان مهتابی غمتان نیست باغچه هاتان پر سیب گله هاتان سرخوش سگتان در عوعو کوچه هاتان پر نور یاد ما هم باشید آسمان دل ما بارانی ست
22. مسعود:
    2011-Jul-04 من درختی بی بار از خودم می پرسم که چرا پیر تر از پیر نشد دلسوزم؟ یادش به خیر. این شعرت سخت من رو یادِ حاج ابراهیم ... انداخت. چشمی هم تر کردم. خدایش بیامرزد. واقعا چرا پیرتر از پیر نشد دلسوزم؟ اصل حالت چطوره آقا مهدی؟
23. سيد مهدی موسوی:
    2011-Jul-05 به به ببین کی اینجاست!!!!! چه سوالِ خنده داری! حالم چطوره؟!! کجایی نامردِ روزگار!!! حاج ابراهیم واسه همه ما یک باغبانِ کار بلد بود. حکم یک بارانِ سیر بود واسه خاک تشنه. حکم ناخدا بود واسه کشتی دلهامون. حکم یه ساربون واسه یه قافله غفلت. حکم بود واسه خودش. دلم خیلی اون روزا رو دوباره می خواد.
24. عباس عابد:
    2011-Jul-09 این چه ادا واصولیه در آوردید یکساعت نشستیم نوشتیم ثبت نشد بخاطر ایمیل ننوشتن. از حوصله افتادیم برویم یک وقت دیگر.....
25. نگین افشاری:
    2011-Dec-16 دلم تنگ میشود سیب بهانه بود تا دوباره مرا متهم کنی و صدایت را بشنوم . . .
26. مجید:
    2012-Jan-12 مجید عسگری: دخترک خندید و پسرک ماتش برد ! که به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیده ومن ازپی اوتند دویدم! به خیالش می خواست، حرمت باغچه و ماهم را من از او پس گیرم! سیب دندان زده در دست که بود؟ دختری که سرمایه ی یک عمرم بود سیب پر بود ز انواع سموم و در این بین کنار عشاق: من فقط می دیدم دخترم می خندد؛ پسرک آشفته ست! چند روزی نگذشت در میان باران من و قبر دختر همدم هم بودیم و من اندیشه کنان غرق در این پندارم: که چه می شد اگر سیبِ دست پسرک سم نداشت...
27. عباس عابد:
    2012-Jan-27 ای وای که دلم گریست، نه دیده! روزگاری اینجا چه بر وبیایی داشت. در اینجا بود عاشق شدیم و دل باختیم ! سیب چیدیم سیبی بر سر عروس نزدیم ودست بر سر زدیم که چه می شود دوستان را؟ گاهی مجبور می شوی فقط بخندی ، کاری از دستت بر نمی آید. مثل آن هنر پیشه درجه یکی که همه از او امضا میگیرند، حق انتخاب دارد ، بجز نقش اول بازی در هیچ نقشی را قبول نمی کند. روزگاری می رسد که برای نقش چهارم وپنجم هم انتظار میکشد. گاهی بجز تحمل کاری از دستت بر نمی آید. منتظر می شوی تا یک نفر را که دوستش داری پیش قدم بشود وبگوید دوستت دارد تا باری از روی دوشت برداشته شود، یک وقت می بینی توی ماشین گل زده نشسته است. در بازی سنگ کاغذ قیچی ، همیشه سنگ می شوی ، این هم بد نیست اگر بازی ات ندهند چه می کنی؟. گاهی لازم نیست حرفی بزنی ، چنان صمیمی نگاهت می کند انگار سال هاست می شناسی اش. گاهی مثل امروز فقط می توانی قطره اشکی بچکانی برای دل خودت.
28. عباس عابد:
    2012-Jan-27 گفتم: زندگی من یک نگین کم دارد بیا نگینم باش. خندید ورفت...! نمی دانم به موهای سپیدم خندید یا به زندگي بی نگینم. هنوز هم منتظرم که بر گردد.

2 دیدگاه برای این نوشته:

1. سجاد ب.یکتا:
   2010-Oct-24 آقای دکتر سلام کامنت من حذف شده بود, توی جزیره دور افتاده گذاشته بودم! :ermm:
2. نیکلاس علی لیبر:
   2010-Oct-25 به خاطر مشکلی است که در دیتابیس سایت پیش آمد و باعث شد بخشی از نوشته بپرد

6 دیدگاه برای این نوشته:

1. سید مهدی موسوی:
   2010-Sep-18 تو این سکوت و بی خبری که اگر کسی هم سر می زنه سعی می کنه ردی از خودش باقی نگذاره و فقط تو سرچ آی پی ها می شه رد پای افراد رو دید، خبر مسرت بخشی بود. مضاف بر اینکه ما هم کمی با عکاسی به روش HDR آشنا شدیم. قبل از این فقط می دونستم رنگ های توی عکس قشنگن. همچنین با " عناصر تجسمی تصویر".
2. سلمان قدردان:
   2010-Sep-18 با عرض سلام و ارادت خدمت استاد گرامی خودم مثل همیشه وقتی آرامش شما رو در عکاسی میبینم بسیار غبطه میخورم و از خدا میخواهم ما را هم به قافله شما برساند. به امید دیدار
3. نیکلاس علی لیبر:
   2010-Sep-19 به به آقای قدردان مدتها ست خبری ازت نیست. امیدوارم هر جا هستی خوب و خوش و موفق باشید. راستی، ما قافله مان کجا بود. به قول دوست گفتنی از این طرف که منم راه کاروان باز است
4. سید مهدی موسوی:
   2010-Sep-19 به به ! چطوری سلمان؟ بابا تو آسمون ها دنبالت می گشتیم در دنیای مجازی دیده شدید. آقا راستی به ما شیرنی ندادیا! آمارت رو بدم؟! خیلی خوشحالم که اسمت رو دیدم. موفق باشید. ---------------------------- "به قول دوست گفتنی از این طرف که منم راه کاروان باز است" اگه قضیه بر می گردد به چهارم شهریور که دوست جانتان را عشق است!
5. نیکلاس علی لیبر:
   2010-Sep-19 بله همان نیمه ماه مبارک است.
6. محمد حسین حسنا:
   2010-Sep-23 با سلام خدمت استاد گرامی آقای دکتر لیبر : استاد عکسهایتان رویایی است و جایتان در دانشگاه بسیار خالی است امیدوارم باز هم حضور گرمتان را در دانشگاه شاهد باشیم با تشکر :happy: دانشجوی دانشگاه قزوین

8 دیدگاه برای این نوشته:

1. میثم:
   2010-May-31 ما که توفیق نداریم نمایشگاهتون رو ببینیم. اما از عکسی که بالا گذاشتی معلومه عکسها باید حرفه ای تر از همیشه باشن.
2. نیکلاس علی لیبر:
   2010-May-31 اگه خواستی ببینی یه چند روزی عکسها رو در انستیتو گذاشتم.
3. فرزاد:
   2010-Jun-01 عکس ها خیلی جالب بودند :wink:
4. سید مهدی موسوی:
   2010-Jun-03 واقعا عکس های خیلی زیبایی هستند که از مکان های طبیعیبسیار زیبایی گرفته شدند و همچنین رفتن خیالی به مکانی که عکس از اونجا گرفته شده خیلی هیجان انگیز بود. به هر حال ما که نمی تونستیم از نظر فنی عکس ها رو ببینیم که چه ظرافت هایی توش به کار رفته اما دریچه خیال رو که نبستند.
5. محمد رضا:
   2010-Jun-04 بسیار عکس های جالبی بود . اما اگر از مناطق کوهستانی و همچنین شب کویر داشتید بگذارید.
6. نیکلاس علی لیبر:
   2010-Jun-07 احتمال قریب به یقین این آخرین نمایشگاهی خواهد بود که در دانشگاه برگزار می کنم.
7. میثم انوشه پور:
   2010-Jun-08 سلام .در کل عکس ها جالب بودن .گذشته از آن این نمایشگاه جنبه های دیگری هم داشت. مثلا اینکه این نمایشگاه یک حرکت جدید بود تا قبل از این هیچ استادی نمایشگاه عکسی نگذاشته بود.این نمایشگاه به استادها و دانشجوهای دیگه هم این امید و انرژی رو میده که اونها هم میتونن این کار رو انجام بدن.برگزاری این نمایشگاه دید خیلی ها رو نسبت به شما عوض کرد.تا قبل از این با هر کی که صحبت میکردی فکر میکردند شما یک شخصیت تک بعدی و خشک دارید.تمام عمر غرق در محاسبات و ریاضیات بودید و هیچ توجهی به اطرافتون نداشتید .اما حالا نظرشون عوض شده.تو دانشگاه یک کلاس عکاسی میرم اونجا هم از عکس های شما زیاد صحبت کردیم.بچه های معماری از شما چیزی جز سخت گیری نمیدونستن اما حالا به خودشون اومدن که یه استاد عمران نمایشگاه عکاسی گذاشته و اونا هیچ کاری نکردن.من خودم به صورت حرفه ای کوهنوردی و طبیعت گردی میکنم امیدوارم بتونم چنین نمایشگاهی بگذارم هرچند فعلا دوربین حرفه ای ندارم.یک سوال:چرا این آخرین نمایشگاهی خواهد بود که تو دانشگاه میگذارید؟
8. سید امیر حسین خدایی:
   2010-Jul-26 جناب دکتر از خاطرات دوران دانشجوییتون واسه بچه ها بگید زیاد فکر نکنند شما همیشه غرق در محاسبات بودید!!!!

4 دیدگاه برای این نوشته:

1. عباس ناصری:
   2010-Apr-22 فوق العاده بود این عکس... ممنون.
2. 301040:
   2010-May-03 سلام دوست گرامی، خوشحالم که با من تماس گرفتی و امیدوارم حرف هایی که می زنم به دردت بخوره در هر صورت، من به عنوان یک برابر یقینا در خدمت هستم هر کاری یا سوالی داشتی بگو فدات علیرضا
3. مهندس:
   2010-May-20 با سلام خدمت آقای دکتر لیبر و خانم دکتر امدادی سال نو مبارک اگه آقای دکتر خاطرشون باشه هنگام دفاع از پایان نامه ساختمان بتنی در جواب سئوالی که پرسیدند: آیا آمادگی کامل طراحی و نظارت ساختمان بتنی رو در خودت می بینی ؟ گفتم: از لحاظ تئوری کاملا مسلطم ولی از نظر اجرایی نیاز به تجربه دارم و به همین خاطر حداقل تا پنج سال دیگه ساختمان بتنی قبول نمی کنم . چند روز پیش یه کار خوب بتنی به من ارجاع شد سهمیه هم داشتم اما وقتی یاد قولی که به آقای دکتر داده بودم افتادم ردش کردم . تا سه ماه دیگه پنج سال تموم میشه. (( الوعده وفا ))
4. محمد رضا:
   2010-May-25 بسم رب شهدا: با عرض سلام عکس بسیار زیبایی بود .و همچنین نمایشگاه عکس در دانشکده عمران و معماری که توجه بسیاری را جلب کرد مخصوصا بعضی از اساتید معماری. همچنین نظر من و دوستان را نسبت به شما عوض کرد!. انشاالله در اینده بتوانیم با شما دوست شویم{بعد از امتحان} اگر ممکن است نظرتون را در مورد شهدا بنویسید؟ {کجایند مردان بی ادعا}.

2 دیدگاه برای این نوشته:

1. سید مهدی موسوی:
   2009-Oct-27 تصویر خیلی زیباییه.
2. عليرضا اميري:
   2010-Jan-14 كاش ميشد بعضي وقتا به دنيا همينجوري به دنيا نگاه كنيم... بعضي وقتا ميخوام همه جارو بخار بگيره اما...

من اسیر این هزار توی پر خم و تهی و زرق و برق خود گرفته بر مقابل نگاه دلفریب مردمی نشسته در کنار جوی لحظه های رفتنیِ باغ‌های سیب سرخ آسمانیم و  بال بی توان من برای رفتن و زبان من برای گفتن زبانِ حال چشم‌های پر فروغ او تهی و خانه‌ام تهی و دل تهی و لب تهی و  وای از این اسیریِ نبودنی ترین و بودنی ترین تهی.

 

 

  

 

 

پ.ن.

* خوب قرار بود آقای صداقت در وزن این عنوان شعر بگن نه من. پس کمی عوضش کردم.

۱- نوشته اولیه  در خاطرم نیست اما نیمه آخری نوشته همین امروز است.

 

7 دیدگاه برای این نوشته:

1. ف.خ.:
   2009-Aug-20 هر نگاه بی دریغ او دریچه ایست پر ز رازهای بی بدیل و آشنا خوب نگاه میکنی؟ با توام مسافر غریب دل تهی ز لحظه ها گوش کن! صدا میزند تو را ، مرا و هر که در پی سرود رود آسمانی خداست لحظه ی شکفتن گلی به سرخی نگاه مادرت او نگاه میکند تو را ،مرا گفته بودی دلفریب رنگهای از میان تهی سخت ، قالب حجم این تنی لیک خوب میشناسدت با نگاه دیده ،نه به چشم دل نگاه میکند از میان لحظه ها و رودها و رنگهای آشنا تقدس نگاه او تبرک صفای توست خوب نگاه کن میشناسمت با صفای دوست به روشنی به آینه به هستها به نیستها اقتدا بکن
2. آزاد:
   2009-Aug-20 یادم نیست کجا به تو دل بستم از افسون کدام نگاهت بازنگشتم و یا پشت کدامین لبخندت پنهان شدم یادم نیست فروغم پشت کدامین مردمکانت نهان شده که اینچنین بی تاب به آسمان می نگرد و یا دل بی طاقتم هوای کدامین بیراهه نموده که اینچنین بی حیا سرای خلوتم را می درد . روزها مهرت بی تابم می کند و شبها مهتابت راهم می نمایاند . می دانی سالهاست به انتظار عبورت سر این سه راهی به تمام قامت ایستاده ام حتی گنجشکها هم مرا درخت می پندارند و بر استواری ام آشیانه می سازند می دانم ستارگان مجنون خویش را از یاد نخواهند برد . . . حالا سالها گذشته است زمان جادوی غریبی دارد اینک مرا که از یاد برده ای ولی به خاطر بسپار اگر چه نامم آزاد نهادند ولی من اسیر اتاقهایی بی پنجره ام
3. نیکلاس علی لیبر:
   2009-Aug-20 کار جالبی کردید آقای موسوی امیدوارم احمد هم یادبگیرد و ما را مستفیض کند. هر چه می گردم عکسی با این مضمون در آرشیوم نمی یابم
4. سید مهدی موسوی:
   2009-Aug-20 ف.خ: هر نگاه بی دریغ او دریچه ایست پر ز رازهای بی بدیل و آشنا خوب نگاه میکنی؟ با توام مسافر غریب دل تهی ز لحظه ها ... یاد این افتادم: نگاهت را مگیر از من تو ای تنهاترین تنها... خیلی خوشحالم شما رو اینجا می بینم. کارهای جدیدتون رو کمتر می فرستید؟ تفاوت نمی کنه کجا اما منتظر شعرهای جدیدتون هستم. --------------------- آزاد: می دانم ستارگان مجنون خویش را از یاد نخواهند برد اعتقاد به این نکته می شه امید. -------------------- ذهن هم تهی است کاسهء حروف من برای گفتن زبانِ حالِ چشم‌های پر فروغ او تهی است خانه، دل، جهانِ بی کران، دلم، لبم، زبان برای گفتنش تهی است ما نیز امیدواریم. منم هیچ چیزی در آرشیو ذهنم پیدا نکردم.
5. مسعود:
   2009-Aug-20 مگیر از من نگاهت را ( آدم مگه شعر خودش رو هم اشتباه می نویسه؟!!! نگاهت را مگیر از من!!!!!) تو ای تنهاترین تنها نشسته بر سر کوه بلند بی تفاوت بودن از ماها ... چه می بینی تو از بالا؟ به جز از برگ های کف جاده به جز از خاطر آزرده گلبرگ تنهایی به جز از آبروی رفته باران . . . برایت نامه می خوانم من از اعماق قلب خویش همان جایی که دیگر هیچ چیزی شبیه بودنی ها نیست . . . ببخشا گر زبانم تلخ و بیمار است زبانم تازگی ها از خودش هم نیز بیزار است .... یادش به خیر. اولین شب شعری که اومدی و فکر کنم آخرینش که رفتی. هنوز نوارش رو دارم. واقعا به ترکیب شعرت نگاه کردی؟ اولاش با آخراش خیلی می زنه به هم.
6. سید مهدی موسوی:
   2009-Aug-22 تو ای تنهاترین تنها برایت نامه می خوانم من از دنیای پر مهرت که در آن سخت در بندم نمی دانم چرا گاهی به حال خویش می خندم . . . همان جایی که دیگر هیچ چیزی شبیه بودنی ها نیست پر زا خالی شدن های بدون حد دنیایت برایت شکوه می گویم من از دست جهان خویش نمی گوید دلم اما برایت می نویسم با زبان خویش ببخشا گر زبانم تلخ و بیمار است زبانم تازگی ها از خودش هم نیز بیزار است ... عجب ذهن پریشانیست امشب در میان ما به خواب 7 دیوِ پر از اضغاث احلام کهن دیروز می ماند ... بخوان از گفته های ناقصم حال پریشان زبانم را ... تو ای تنهاترین تنها کجای نامه جا ماندی؟ اگرچه نامه ننوشته از اول، آخرش خواندی. ------------------------ دیگه جوگیر که بشی و تجربه شب شعر نداشته باشی و از همه بدتر ندونی وقتی رفیقت می گه شب شام دعوتی منظورش اینه که شب شعره و حافظه کوتاه مدت و بلند مدتت هنگ کنه و چیزی یادت نیاد، از این بهتر در نمیاد. آره. اولاش با آخراش می زنه اما اگه تعدیلش کنی خیلی خوب با هم راه پیمایی می کنن. بعدشم، معلومه کجایی؟!!
7. مسعود:
   2009-Sep-02 بعدشم، معلومه کجام. شما کجایی؟!

7 دیدگاه برای این نوشته:

1. نیکلاس علی لیبر:
   2009-Aug-11 دیگه مهدی موسوی هم نیست. باید خودمان برای خودمان کامنت بگذاریم. یادش بخیر، زمانی آفتاب در قلمرومان غروب نمی کرد. به این می گویند. رئیسعلی
2. سید مهدی موسوی:
   2009-Aug-12 ابری نیست بادی نیست می نشینم لب حوض گردش ماهی ها روشنی من گل آب... تنهایی هم عالمی دارد. ما که هستیم!!! ------------------------------ منم همیشه همینم.
3. نیکلاس علی لیبر:
   2009-Aug-12 كه تو هميشه هماني...
4. مریم ب:
   2009-Aug-12 ۱- آقای رئیس، خط دوم از شعر مشکل دارد. مراقب خودتان باشید ! ۲- آقای رئیس، البته ما که خبر داریم شما در همدان از شک عبور کردید و به یقین رسیدید! ۳- چی‌ شده که اینجا دیگه خیلی‌ ها حتی یک کلمه هم حرف نمیزنن؟ یکی‌ خداحافظی میکنه به جای اینکه حرف بزنه، یکی‌ دیگه اصلا حرف نمیزنه به جای اینکه باز حرف بزنه. البته قبول دارم که بهتره اینجا و تو دید همه حرف نزد. ولی‌ من که دورم نمیدونید که چه حالی‌ دارم ... من هم نمیتونم حرفی‌ بزنم، ببخشید ... ولی‌ شاید بشه یه فکری به حال این وبلاگ کرد ... شاید هم نه ... اصلا بی‌ خیال ... از پست‌های آقای رئیس لذت می‌بریم و به روی خودمان نمیاوریم ... ۴- شکستنی شده ام ــ اعتراف می کنم اما زجنس شیشه عمر توام ــ مزن به زمینم ... ۵- ...
5. نیکلاس علی لیبر:
   2009-Aug-12 خانم بيطرف گرامي خوشحالم كه پس از چندي حضور پشت صحنه ديدگاهي گذاشتيد. 1-بله درست است. از حفظ كه شعر مي نويسم بهتر از اين نمي شود. 2 - فامنين هنوز چند كيلومتري تا همدان فاصله دارد! 3- ... حرف را بايد زد. درد را بايد گفت. سخن از مهر من و جور تو نيست. سخن از متلاشي شدن دوستي است. 4 - تقريبا همه شعر گفته شد غير از بيت اوجش . بگذاريد عكسي زيبا برايش پيدا كنم. 5- نمي دانيد اين روزها چه فشاري تحمل مي كنم. 6 - جناب موسوي،‌ از اين نكته سنجي ات در انتخاب مضامين بسيار خوشم مي آيد. آري. مي نشينم لب حوض گردش ماهی ها روشنی من گل عكس روياي تو در آب...
6. سید مهدی موسوی:
   2009-Aug-15 1 - 2- ؟! 3- خیلی دوست دارم یه پست بگذارم اما یا مطلبی ندارم یا نمی تونم به اینترنت سر بزنم یا حسی ندارم یا موضوعی ندارم یا حرفی ندارم یا ... خلاصه اینکه ندارم . اصلا این روزها که می گذرد هیچ چیز قابل ذکری ندارم.
7. شقایق:
   2010-Feb-22 سلام لطفا" اگر شعری یا متن سیاسی جالبی دارید در جای نظرات خود در وبلاگ ما boj-life.blogfa قرار دهید تا آن را در وبلاگ خودمان قرار دهیم از جمله همین شعر کامل ملخک اون ایمیل مال من نیست جهت اطلاع خوشحال میشم اگه به ما در جهت ساختن وبلاگ بهتر کمک کنید ممنون و متشکر شقایق

3 دیدگاه برای این نوشته:

1. mehdi mousavi:
   2009-Aug-09 عکس بسیار زیبایی است. شعر ورژن شما هم بسیار زیباتر از اصلی است. ممنون.
2. مامان امیرسام:
   2009-Aug-15 عکستون بسیار بسیار زیباست و زیباتر از اون انتخاب شعری با مضمونی منتاسب. برای داشتن اینهمه هنر و ذوق و سلیقه تحسینتون میکنم و البته کمی هم حسودی :sick:
3. آرزو امدادی:
   2009-Aug-17 مامان امیرسام عزیز خیلی خوشحال شدم که اینجا می بینمتون

4 دیدگاه برای این نوشته:

1. سید مهدی موسوی:
   2009-Jul-26 دامت را تهی یافتی بی آنکه بدانی چرا بگذار ببینم، این چندمین بار است؟! نه/ راستی مهم نیست که چندمین سوت است که می زند قطار تنهایی یا چندمین بار است که می میرد ذوق پرواز مهم این ها نیست مهم آن است که باد می خواند در گوشت: از پا منشین، حتی اگر از تنهایی گریزی نیست ار پا منشین، حتی اگر گوشی، دستی و یا حتی کلام مهرآمیزی نیست از پا منشین، حتی اگر... این همه علامت و همچنان استواری به وفادار ماندن به راهت، خودت، هدفت و به او مهم اینجا فقط اینهاست.
2. نیکلاس علی لیبر:
   2009-Jul-26 کان الله ولم یکن معه شیء والان، کما کان
3. امیر حسین:
   2009-Jul-26 تصویر واقعا زیباست البته شعرو زیاد نپسندیدم :biggrin:
4. مهندس:
   2009-Jul-28 دکتر حسابی و سفره هفت سین در زمان تدریس در دانشگاه پرینستون دکتر حسابی تصمیم می گیرند سفره ی هفت سینی برای انیشتین و جمعی از بزرگترین دانشمندان دنیا از جمله "بور" ، "فرمی" ، "شوریندگر" و "دیراگ" و دیگر استادان دانشگاه بچینند و ایشان را برای سال نو دعوت کنند. آقای دکتر خودشان کارتهای دعوت را طراحی می کنند و حاشیه ی آن را با گل های نیلوفر که زیر ستون های تخت جمشید هست تزئین می کنند و منشا و مفهوم این گلها را هم توضیح می دهند. چون می دانستند وقتی ریشه مشخص شود برای طرف مقابل دلدادگی ایجاد می کند. دکتر می گفت: " برای همه کارت دعوت فرستادم و چون می دانستم انیشتین بدون ویالونش جایی نمی رود تاکید کردم که سازش را هم با خود بیاورد. همه سر وقت آمدند اما انیشتین 20دقیقه دیرتر آمد و گفت چون خواهرم را خیلی دوست دارم خواستم او هم جشن سال نو ایرانیان را ببیند. من فورا یک شمع به شمع های روشن اضافه کردم و برای انیشتین توضیح دادم که ما در آغاز سال نو به تعداد اعضای خانواده شمع روشن می کنیم و این شمع را هم برای خواهر شما اضافه کردم. به هر حال بعد از یک سری صحبت های عمومی انیشتین از من خواست که با دمیدن و خاموش کردن شمع ها جشن را شروع کنم. من در پاسخ او گفتم : ایرانی ها در طول تمدن 10هزار ساله شان حرمت نور و روشنایی را نگه داشته اند و از آن پاسداری کرده اند. برای ما ایرانی ها شمع نماد زندگیست و ما معتقدیم که زندگی در دست خداست و تنها او می تواند این شعله را خاموش کند یا روشن نگه دارد." آقای دکتر می خواست اتصال به این تمدن را حفظ کند و می گفت بعدها انیشتین به من گفت: " وقتی برمی گشتیم به خواهرم گفتم حالا می فهمم معنی یک تمدن 10هزارساله چیست. ما برای کریسمس به جنگل می رویم درخت قطع می کنیم ! و بعد با گلهای مصنوعی آن را زینت می دهیم اما وقتی از جشن سال نو ایرانی ها برمی گردیم همه درختها سبزند و در کنار خیابان گل و سبزه روییده است." بالاخره آقای دکتر جشن نوروز را با خواندن دعای تحویل سال آغاز می کنند و بعد این دعا را تحلیل و تفسیر می کنند. به گفته ی ایشان همه در آن جلسه از معانی این دعا و معانی ارزشمندی که در تعالیم مذهبی ماست شگفت زده شده بودند. بعد با شیرینی های محلی از مهمانان پذیرایی می کنند و کوک ویلون انیشتین را عوض می کنند و یک آهنگ ایرانی می نوازند. همه از این آوا متعجب می شوند و از آقای دکتر توضیح می خواهند. ایشان می گویند موسیقی ایرانی یک فلسفه، یک طرز تفکر و بیان امید و آرزوست. انیشتین از آقای دکتر می خواهند که قطعه ی دیگری بنوازند. پس از پایان این قطعه که عمدأ بلندتر انتخاب شده بود انیشتین که چشمهایش را بسته بود چشم هایش را باز کرد و گفت" دقیقا من هم همین را برداشت کردم و بعد بلند شد تا سفره هفت سین را ببیند. آقای دکتر تمام وسایل آزمایشگاه فیزیک را که نام آنها با "س" شروع می شد توی سفره چیده بود و یک تکه چمن هم از باغبان دانشگاه پرینستون گرفته بود. بعد توضیح می دهد که این در واقع هفت چین یعنی 7 انتخاب بوده است. تنها سبزه با "س" شروع می شود به نشانه ی رویش. ماهی با "م" به نشانه ی جنبش، آینه با "آ" به نشانه ی یکرنگی، شمع با "ش" به نشانه ی فروغ زندگی و ... همه متعجب می شوند و انیشتین می گوید آداب و سنن شما چه چیزهایی را از دوستی، احترام و حقوق بشر و حفظ محیط زیست به شما یاد می دهد. آن هم در زمانی که دنیا هنوز این حرفها را نمی زد و نخبگانی مثل انیشتین، بور، فرمی و دیراک این مفاهیم عمیق را درک می کردند. بعد یک کاسه آب روی میز گذاشته بودند و یک نارنج داخل آب قرار داده بودند. آقای دکتر برای مهمانان توضیح می دهند که این کاسه 10هزارسال قدمت دارد. آب نشانه ی فضاست و نارنج نشانه ی کره ی زمین است و این بیانگر تعلیق کره زمین در فضاست. انیشتین رنگش می پرد عقب عقب می رود و روی صندلی می افتد و حالش بد می شود. از او می پرسند که چه اتفاقی افتاده؟ می گوید : "ما در مملکت خودمان 200 سال پیش دانشمندی داشتیم که وقتی این حرف را زد کلیسا او را به مرگ محکوم کرد اما شما از 10هزار سال پیش این مطلب را به زیبایی به فرزندانتان آموزش می دهید. علم شما کجا و علم ما کجا؟!" خیلی جالب است که آدم به بهانه ی نوروز، فرهنگ و اعتبار ملی خودش را به جهانیان معرفی کند. خاطرات مهندس ایرج حسابی