ماندگارترین » دیدگاه

برای تمام چرک نویسهایم.

سید مهدی موسوی — Mon, 21 Nov 2011 13:00:44 +0000

داغ:

وقتی می بینی شعرات تو خیلی از وبلاگ ها نوشته می شه بدون اینکه منظوری که تو از شعر داشتی درست بیان بشه، نمی دونی باید چیکار کنی؟

نمی دونی دوباره باید بنویسی یا نه. بگی که منظور شاعر این نبوده یا نه. بگی که به تموم کلماتی که تو شعر هست قسم که منظور شاعر یه عشق زمینی نیست. بگی که اینا کار یه عاشق شکست خورده نیست. بگی ربطی به عکس هایی که کنارش می گذارن نداره. بگی که …

مثال:

… یا …

وقتی یه جای شعرت رو به نام مهدی اخوان ثالث بگذارن دیگه نمی دونی باید کلا خوشحال بشی یا ناراحت؟!

اون وقته که دلت می گیره. اون وقته که نمی دونی چگونه سر کنی؟ اون وقته که داغ می شی، گیج می شی، سرخوش می شی و مسرور.

اون وقت می شه که نمی دونی کلا دیگه شعری، متنی چیزی بنویسی یا نه. اون وقت دیگه حتی حس خوندن و نوشتن خاطرات گذشته رو هم کم کم از دست می دی. اون وقت حتی پائیز با اون همه حال و هوای شاعریش هم میاد و میره. اون وقت چرک نویس هایی که ماه ها تو جیبت می موندن تا نوشته هاش کامل بشه، عمرشون کوتاه تر از حوصلت می شه. خدایا این آخریه چی بود؟ دوباره چتر می زند/ تمام حس و حالِ من/ برای بردنِ دلم/ به دره ی خیالِ تو …

عذاب وجدان دارم. تقریبا نسبت به تمام چرک نویسهای یک سالِ اخیرم.

به اشتراک بگذارید:

1 دیدگاه برای این نوشته:

مهندس:
2011-Nov-23 سلام جمله : وقتی یه جای شعرت رو به نام مهدی اخوان ثالث بگذارن دیگه نمی دونی باید کلا خوشحال بشی یا ناراحت؟! منو یاد یه مطلبی انداخت که چندی پیش در یه کتاب اخلاقی خوندم: یه جوانی میره پیش پیر طریقت و از رفتار اطرافیان گله گزاری میکنه که من رو هنوز به چشم جوان لاابالی و گنهکار گذشته می بینند در صورتی که من مدتهاست توبه کردم و کارهای زشت قدیم رو تکرار نمی کنم . پیر جواب می ده : خوش بحالت که آدم خوبی هستی و مردم راجع به تو بد فکر می کنند این خیلی بهتر از اینه که آدم بدی باشی و مردم راجع به تو خوب فکر کنند .

ارسال نظر سریع

© mmousavi for ماندگارترین, 2011. | Permalink | One comment | Add to del.icio.us
Post tags: عشق مجازی, وجدان, پائیز, چرک نویس

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

به تماشا نمی شود

نیکلاس علی لیبر — Sat, 30 Jul 2011 15:44:15 +0000

داغ:

بعضی چیزها را باید زحمتش را کشیده باشی تا قدرش را بدانی. اصلا نه بعضی چیزها که فکر کنم همه چیزها در این دنیا این طورند. یعنی به نظرم یکی از قوانین اصلی دنیا حتی اصلی تر از قوانین ترمودینامیک همین قانون است که تا زحمت چیزی را نکشی قدرش را نمی دانی. حالا این زحمت کشیدن می خواهد بزرگ کردن بچه باشد، می خواهد دریافت مدرک تحصیلی باشد، می خواهد خلق یک اثر هنری باشد یا حتی لذت بردن از خوردن یک غذا، تا زحمتش را نکشیده باشی، تا انتظارش را نبرده باشی عمق لذتش را پیدا نمی کنی.

راستش دوست داشتن به حرف خیلی ساده است. حتی ممکن است تا ته قلبمان یعنی تا ته آنجایی از قلب که خودمان می بینیم هم فکر کنیم که چیزی را دوست داریم اما وقتی پایش می افتد معلوم می شود که این دوست داشتن تا کجای قلب فرو رفته است. تا وقتی پای امتحان پیش نیامده، تا وقتی که هزینه جدی نباید پرداخته شود همه به اصطلاح پایه اند اما آنجایی که باید هزینه داد، آنجایی که باید خرج کرد، آنجایی که باید پایش ایستاد معلوم می شود که دوستان واقعی چه کسانی هستند و دوستی تا حد عمیق است. اصلا گاهی همین هزینه دادن، گاهی همین زجر کشیدن، گاهی همین تنها ماندن خود لذت دوست داشتن است. کسی چه می داند.

به اشتراک بگذارید:

2 دیدگاه برای این نوشته:

سینا:
2011-Oct-14 اینا که همش حاشیه بود...چی شده که این حرف ها شده درد دلتون؟؟؟؟؟؟
sepehr:
2011-Oct-19 ali bud ostad !!!!haghighat hamine

ارسال نظر سریع

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

قضیه اصلی

نیکلاس علی لیبر — Sun, 10 Apr 2011 17:53:48 +0000

داغ:

امروز نوشته ای می خواندم از وبلاگ دوستم علیرضا بازارگان. بد ندیدم خوانندگان ماندگارترین را هم در آن شریک کنم. متن زیر بخشهایی از این نوشته است.

“ایجا عاشقی چیز عجیبی نیست. با پسری ۲۰ ساله آشنا شدم که روی دستش خالکوبی کرده بود «داغ A». پرسیدم: “این خالکوبی رو کجا کردی؟” جواب داد: “خودم کردم.” پرسیدم: “دائم می مونه؟” گفت: “ها.” برام سوال پیش اومد که چه طور این کار رو انجام داده. گفت: “اول با ماژیک نوشتم. بعد ذغال رو داغ کردم. بعد پوستم رو خیس کردم. بعد یک سوزن درون ذغال فرو کردم. بعد با سوزن ذغال رنگ ماژیک رو به دستم فرو کردم.” از نگاهم فهمیدن حتی شنیدنش دردآوره. به قول یکی دیگشون که به دست هاش اشاره می کرد: “نگران نباش. این ها آرماتوره حاجی!” خلاصه؛ پرسیدم: «داغ A» یعنی چی؟ گفت: “داغ آ. یعنی، داغ آمنه.” ادامه داد: “آمنه یک دختر هست که عاشقش هستم. از ۱۵ سالگی.” سوال کردم: “خوب حالا کجاس؟” گفت: “رفت. شوهر کرد.” گفتم: “ای بابا! پس حالا چی کار می کنی؟” دست دیگرش رو آورد جلو و بازوش رو نشون داد. روش خالکوبی کرده بود «قسمت نبود»! گفتم: “ای بابا! حالا اگر یه موقع با یک زن دیگه ازدواج کردی این خالکوبی ها رو چه کار می کنی؟” گفت: “اون هم راه حل داره حاجی. یک چاقو رو داغ می کنی و” بعد اشاره کرد به کندن پوست خودش. “درست می شه.” دو سه جوون دیگه که حرف هامون رو گوش می کردن تایید کردن. انگار کار عجیبی نیست.

دلیل ساده ای برای وفور عاشقی در این مناطق به ذهنم می رسه. شاید خام باشه ولی فعلا منطقی به نظر می رسه. شاید یکی از دلایلش این باشه که در شهری مثل تهران، اگر یک گزینه ی ازدواج به ثمر نرسید، احتمالا کس دیگه ای پیدا می شه. اگر یک گزینه شرایطش خوب بود، به احتمال زیاد در شهر چندین و چند گزینه دیگه هستن مثل اون. شاید حتی بهتر. به همین دلیل عاشق شدن به این شکل و به این شدت (البته قبل از ازدواج) غیر معقول به نظر می رسه. برای یک شهرنشین، چه کسی ارزشش رو داره تا براش پوست خودش رو بکنه؟ ولی در روستا این طور نیست. اگر یکی به نظرت خوب باشه، همونه. احتمال کس دیگه ای نیست. انتخاب دیگه ای نیست. علاوه بر این، عاشق شدن یکی از تنها تفریحات جوون های منطقه است. اگر عاشق نشن، چی کار کنن؟ خوشمزه ترین و در دسترس ترین تفریح اینه که به یکی دل ببندن. “

قصدم تایید یا رد این نوشته نیست. فقط برایم نگاه جالبی بود.
راستش همه ما آدمها (با تقریب مهندسی) سقفی داریم که آرزوهایمان را از آن آویزان می کنیم. این سقف بلند یا کوتاه برای همه ما وجود دارد. برای همه ما (با همان تقریب) این سقف معجونی است از ورودیهایی که از واقعیتهای اطرفمان به دست می آوریم بعلاوه قدرت تخیلمان که این ورودیها را در آن می پرورانیم.

وقتی کسی در روستایی کوچک زندگی کرده باشد سقف آرزوهایش بر مبنای واقعیتهای اطرافش احتمالا کوچکتر از سقف آرزوهای یک شهرنشین است. حالا فرض کنید این روستایی مدتی را در شهری بزرگ زندگی کرده، سقف آرزوهایش فرق کرده و بعدا به همان روستا بازگشته است. قطعا نوع نگاهش و آرزوها و رویاهایی که می تواند داشته باشد دیگر همان آرزوها و رویاهای پیشین نخواهد بود و چه بسا ممکن است آرزوهای قبلی را حقیر ببیند و حتی اگر امکان فراهم شدن آنها وجود داشته باشد میلی برای رسیدن به آنها نداشته باشد. حتی ممکن است بعضی از این آرزوها که زمانی بیش از تمام زندگی اش برایش ارزش داشت برایش خنده دار به نظر برسد. نوع نگاه این شخص را تصور کنید به سایر افرادی که در همان روستا زندگی می کنند و کم و بیش همان سقف آرزوها را دارند. وقتی این روستایی از فرنگ برگشته ما می خواهد میان مردمانی زندگی کند که تا به حال پایشان را از ده بیرون نگذاشته اند. تصور کنید این روستایی زاده ما را وقتی که خواهد برای دوستانش که برای رسیدن به آن آرزوها دارند خودشان را هلاک می کنند توضیح بدهد که قضیه خیلی بزرگتر از این حرفهاست.
راستش رسیدن به این نقطه که سقف آرزوهایت آنقدر بزرگ شده باشد که مستغنی از آرزوهای قبلی ات شده باشی به این سادگی ها هم میسر نباشد. شاید لازم باشد تمام عمرت را طی کنی که آن دم آخر بفهمی قضیه خیلی بزرگتر از این حرفهاست.

رشته کلام از دستم در رفت. دو راه دارم یا مثل کوه نوشته های قبلی آرشیو کنم تا وقتش یا همینطور ولنگ وار انتشارش دهم. اگر دارید این نوشته را می خوانید احتمالا راه دوم را انتخاب کرده ام.

پی نوشت دو: خیلی منطقی به این نوشته نگاه نکنید. گفتم که ولنگ وار است. ولی شاید از میان همین ولنگ واری چیزهایی هم یافت شود.

پی نوشت دو: قضیه را روستایی و شهری نکنید لطفا. من خودم از همه روستایی زاده تر هستم. هیچ قصد و غرض و مرضی هم برای کوچک شمردن روستایی ها ندارم. خلاصه قضیه این نیست.

پی نوشت یک: این عکس رو دوست دارم. خیلی دنبال ربطش با این نوشته نباشید اگر چه بی ربط هم نیست. فقط گذاشتمش که جایی گذاشته باشمش.

پی نوشت: شاید بعدها این نوشته را ویرایشش کردم.

به اشتراک بگذارید:

4 دیدگاه برای این نوشته:

سید مهدی موسوی:
2011-Apr-16 دوست داشتم در مورد عاشق شدن آدم ها بیشتر حرف بزنید. این که چه می شود که کسی می آید و می نشیند ته دلت و یهو به خودت می آیی و می بینی انگار غیر از او تا به حال کسی نیامده و چیزی نگفته و نگاهی نکرده و شعری نخوانده و سوالی نکرده و صدایت نکرده و رهایت نکرده و نرفته و ننشسته ای که بیاید و نخوانده ای که بیاید و نسروده ای که بیاید و هزار و یک نه دیگر از همین جنس! چه می شود که در همین شهری که شهرنشینان شبیه به هم دارد و گزینه های پهلو به هم زده بسیار، یکی و فقط یکی می شود همسایه دیوار به دیوار دلِ روستاییت و اصلا نگاهت هم به سقف نمی افتد که ببینی و بدانی که بلند است؟ کوتاه است؟ بلندتر از من نباشد؟ و ... پی نوشت:آن کوه نوشته های قبلی را هم ولنگ وار انتشار دهید. از این که خوشم آمد. پی نوشت 2: کودکی که به آرزوی چند لحظه ی پیشش رسیده به آن بی میل است و به سقف بلند آرزوهایش خیره شده.
مهندس:
2011-Apr-16 سلام سه چیز تو دنیا است که خیلی عجیبه و انگار از حساب و کتاب ساده خارجه و مستقیم با روح آدم یا عالم متافیزیک کار می کنه: 1 - عشق 2 - اعتیاد 3 - موسیقی همه مون دیدیم آدم های عاشقی که خودشون با هزار دلیل عقلی عشقشون رو رد می کنند و اون رو اشتباه می دونند اما از راهشون دست بردار نیستند و برای رسیدن به اون حاضرن از همه چیزشون بگذرن. درست مثل آدم های معتاد ( از سیگار بگیرید تا ... ) در مذمت و معایب اعتیاد سخنها می گویند و بعد ... موسقی هم اثر جالبی رو بشر داره آدم رو متحول می کنه و رو تصمیمات اون تاثیرات شگرفی می ذاره .
عباس ناصري:
2011-Apr-24 نمي دونم چرا تا صحبت از عشق مي شه ذهن آدم ناخوداگاه به سمت عشق آدميزاد به آدميزاد مي ره و از عشق بشر به حيوانات، به توليدات خودش مثل انواع ماشين آلات، و يا حتي از عشق به عكاسي و نقاشي و خطاطي غافل مي شه؟ عكس فوق العاده گيراييه دكترجان...
محمدحسین:
2011-Jul-13 شاد بودن، تنها انتقامی است که میتوان از زندگی گرفت پس همیشه شاد باش :smile:

ارسال نظر سریع

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

انعکاس

نیکلاس علی لیبر — Tue, 19 Oct 2010 12:44:34 +0000

داغ:

من به آن پاکی و زلالی که دلنوازانم می پندارند نیستم اما تیرگی و آلودگیی هم که در من مثل هر آفریننده ظلوم جهول هست آن اندازه که عیبجویانم گمان دارند نیست. آن صورت که هر دو دسته از من ترسیم کرده اند جز صورت ضمیر آنها نیست. هر چه را در ضمیر خود آنهاست -نیک وبدش را- در آن کس که مورد نفرت یا مورد محبت آنهاست منعکس می کنند.
اینکه می گویند چشم رضا عیب را نمی بیند و آنکه زشتی ها را همه جا آشکارا می کند دیده ناخرسندی است بی شک درست است. بد خواه چون همه خود را می بیند و غیر را به چشم در نمی آورد لاجرم جز عیب چیزی نمی بیند. تا غیر را در نظر نیاورد چشم او جز عیب نخواهد دید و این اگر هیچ گناه است گناه چشم اوست.
من جویبار خردی هستم که از سر چشمه “و نفخت فیه من روحی” می جوشد و می پوید و در دریای “انا الیه راجعون” غرق و محو می شود. با همه خردی از همان سرچشمه که می جوشد از صخره های وحشی می گذرد. از دره های تنگ و تاریک عبور می کند. در بستر ریگهای تفته فرو می غلتد و بی آنکه بداند کدام خط سیر را در پیش دارد به دریای بی پایان هستی که در دور دستها برایش آغوش گشاده است فرو می ریزد و خودی جویبار را به خودی دریا تبدیل می کند . جویباردر پایان راه از خودی می رهد اما پیش از اینکه راه او به پایان آید بارها مبدل می شود ودر هر قدم که به سوی سرنوشت می پوید چیز دیگری می شود و آنگاه که در دریا محو میگردد همه خودی ها را در ساحل می شوید و از رنگ خودی ها که در طول راه وی را در میان گرفته است رهایی می یابد و آنچه در پایان به دریا می ریزد دریاست، جویبار نیست.

دکتر زرین کوب از زبان منصور حلاج، طومار حیرت

پی نوشت ۱- ایده بازنوشتن این سطرها از مدتی پیش در ذهنم بود اما بهانه آن نامه ای است از طرف یک دوست که نمی دانستم چه در پاسخش بنویسم.
پی نوشت ۲- آشنایی من با این متن بر می گردد به دیدگاهی از خانم خوش نظر که در نوشته ای با عنوان خاطرات تدریس قرار داده بودند.

پی نوشت ۳- اگر جویای احوال باشید حالمان خوب است. گفتیم که یک وقت نگران نباشید. دیدم گویا جمیع دوستان خیلی نگران هستند و مرتب نامه پشت نامه می رسد و جویای احوال هستند لازم دانستیم مراتب سلامتی خود را به پیوست اعلام کنیم.
پی نوشت ۴- واقعا یک مواقعی فکر می کنم در ایران و یا حداقل در تهران اینترنت قطع شده یا اینکه امروز جمعه است و ملت دسترسی به اینترنت ندارند.

عکس: سونی آلفا ۱۰۰+مینولتا ۲۸-۷۵/f2.8
مکان: Hong Kong, avenue of stars

به اشتراک بگذارید:

2 دیدگاه برای این نوشته:

سجاد ب.یکتا:
2010-Oct-24 آقای دکتر سلام کامنت من حذف شده بود, توی جزیره دور افتاده گذاشته بودم! :ermm:
نیکلاس علی لیبر:
2010-Oct-25 به خاطر مشکلی است که در دیتابیس سایت پیش آمد و باعث شد بخشی از نوشته بپرد

ارسال نظر سریع

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

تغییرات در ماندگارترین

نیکلاس علی لیبر — Mon, 14 Jun 2010 14:21:21 +0000

داغ:

همانطور که احتمالا مشاهده کرده اید و قبلا وعده داده شده بود در ماندگارترین تغییراتی ایجاد شده است. عمده این تغییرات شامل ایجاد دو بخش جدید در کنار سایر بخش ها است.
در بخش اول که ماندگارترین سیاسی نام دارد در مورد موضوعات سیاسی و اجتماعی بحث می شود.
در بخش دوم هم همانطور که از نامش پیداست دلنوشته هایی در قالب شعر، عکس و مواردی نظایر آن منتشر می شود.
دلیل ایجاد این دو بخش جدید هم به نظرم روشن است. تجربه ای که تا کنون در مورد ماندگارترین داشتیم نشان می دهد که وبلاگ ماندگارترین مجموعه ای دوست داشتنی برای اعضای آن، سایر خوانندگان ثابت و حتی خوانندگانی گذری است که به تصادف از این سایت بازدید می کنند. از طرف دیگر اختلاف سلیقه هایی که در همه گروه ها وجود دارد و به خصوص اختلاف سلیقه های سیاسی که بعد از انتخابات این مجموعه و مجموعه های بزرگتر از آن را دستخوش تغییرات کرد و باعث شد که فضای نامناسبی پدید بیاید و عملا این وبلاگ تعطیل شود.
بنابراین به عنوان صاحبخانه این مجموعه لازم دانستم که اگر چه دیر ولی در حد توانم برای رفع مشکلات به وجود آمده کوشش کنم و اگر چه در مقامی نیستم که بتوانم و یا بخواهم اصرار کنم که اعضای قدیمی مجددا این مجموعه را زنده کنند اما وظیفه خودم می دانم که در رفع مشکلاتش سعی خودم را انجام دهم.

در مورد ماندگارترین سیاسی همانطور که بسیاری از شما شخص من را می شناسید آدمی اهل موضع گیریهای سیاسی نیستم و اگر چه مطالعات سیاسی نسبتا زیادی دارم اما به بحث کردن و طرفداری کردن از گروه های خاص علاقه ای ندارم. با این وجود با توجه به شرایط خاص پدید آمده بعد از انتخابات لازم دانستم نظرات و تحلیل هایم را از اوضاع سیاسی و اجتماعی کشور به صورت واضح بیان کنم. با توجه به این که از بین دوستان نظرات میثم (اگر چه با هم در بعضی موارد تفاوت های زیادی داریم) به من نزدیکتر است( ) در وبلاگ ماندگارترین سیاسی فعلا فقط من و میثم می نویسیم اما حتما از حضور دوستان استقبال می کنیم. مبنای ماندگارترین سیاسی هم روشنگری بر مبنای تعقل، تحلیل مسایل بر مبنای مستندات و دوری از احساساتی شدن بحث کردن بدون منطق و تعصب بی مورد داشتن است.

ماندگارترین ادبی و هنری ( که دنبال اسم مناسبی برای آن هستم، این اسم انتخاب میثم است) در حقیقت بخشی از ماندگارترین حاضر است که ترجیح می دهم به صورتی مجزا دنبال شود. بسیار پیش می آمد که می خواستم مطلبی در ماندگارترین بنویسم اما به دلیل اینکه زیادی خصوصی می شد یا فضای مطهر ماندگارترین را زیادی جواد(!) می نمود از نوشتن آن صرفنظر می کردم و یا آنرا به صورت خصوصی منتشر می کردم. برای آنکه خودسانسوری نکنم ترجیح دادم جایی کمی خصوصی تر داشته باشم. در این بخش هم فعلا فقط من می نویسم اما قطعا از حضور دوستان استقبال می کنم.

ماندگارترین فعلی هم مثل سابق دفتر خاطرات گروهی مجموعه دوستان باقی می ماند. دفتری که هر برگش خاطره ای است که ارزش آن را مرور زمان معلوم خواهد کرد.

“و آخر دعواهم ان الحمد لله رب العالمین”

به اشتراک بگذارید:

1 دیدگاه برای این نوشته:

سید مهدی موسوی:
2010-Jun-23 تغییرات بوجود آمده در ماندگارترین ابتکار جالبی است و چند وقتیست هر سه دفترچه رو با دفت ورق می زنم. این نوع مطلب گذاشتن با دلیل و مدرک هم باعث شد یه مرور کوتاهی بر آنچه گذشت داشته باشم. و ... به من نزدیکتر است ... هم نکته ای است.

ارسال نظر سریع

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

دوستی

وحید زین الدینی — Sun, 25 Oct 2009 19:25:54 +0000

داغ:

دل من دیر زمانی است که می پندارد :

« دوستی » نیز گلی است ؛

مثل نیلوفر و ناز ،

ساقه ترد ظریفی دارد .

بی گمان سنگدل است آنکه روا می دارد

جان این ساقه نازک را

- دانسته-

بیازارد !

در زمینی که ضمیر من و توست ،

از نخستین دیدار ،

هر سخن ، هر رفتار ،

دانه هایی است که می افشانیم .

برگ و باری است که می رویانیم

آب و خورشید و نسیمش « مهر » است

گر بدانگونه که بایست به بار آید ،

زندگی را به دل‌انگیزترین چهره بیاراید .

آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف ،

که تمنای وجودت همه او باشد و بس .

بی‌نیازت سازد ، از همه چیز و همه کس .

زندگی ، گرمی دل های به هم پیوسته ست

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست .

در ضمیرت اگر این گل ندمیده است هنوز ،

عطر جان‌پرور عشق

گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز

دانه ها را باید از نو کاشت .

آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان

خرج می باید کرد .

رنج می باید برد .

دوست می باید داشت !

با نگاهی که در آن شوق برآرد فریاد

با سلامی که در آن نور ببارد لبخند

دست یکدیگر را

بفشاریم به مهر

جام دل هامان را

مالامال از یاری ، غمخواری

بسپاریم به هم

بسراییم به آواز بلند :

- شادی روی تو !

ای دیده به دیدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه ،

عطر افشان

گلباران باد .

فریدون مشیری

از دیار آشتی

به اشتراک بگذارید:

4 دیدگاه برای این نوشته:

سید مهدی موسوی:
2009-Oct-27 انتخاب زیبایی بود آقای زین الدینی
عباس ناصری:
2009-Nov-14 چقدر دوست دارم این شعر را... یعنی کلا هرچیی را که "دل من" می گوید...
سید مهدیموسوی:
2009-Dec-19 تبریک به آقای رئیس. مثل اینکه مشکل سایت برطرف شده.
ميثم مينائی:
2009-Dec-19 با عرض پوزش از همه دوستان به علت طولاني شدن عدم دسترسي به وبلاگ. :blush: :blush: :blush: :blush: :blush:

ارسال نظر سریع

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

در این پیچیدگی تصاویر …

علیرضا محبی — Mon, 27 Jul 2009 18:37:55 +0000

داغ:

“در این پیچیدگی تصاویر . . . . . . به دنبال کسی می گردم.”

لطفا تصاویر زیر را از دو دیدگاه دور و نزدیک نگاه کنید. برای این کار کلید ctrl را نگه داشته و اسکرول موس را به عقب و جلو ببرید. تصاویر را یکبار از فاصله خیلی دور و یکبار از فاصله نسبتا نزدیک نگاه کنید. سپس دیدگاه هایتان را مقایسه کنید.

و اما یک سوال :

اساسی ترین فرق یک تابلوی نقاشی با یک تابلوی عکس در چه چیز می تواند باشد؟

به بهترین، کاملترین و مختصرترین جواب یک فایل پاورپوینت بسیار زیبا با عنوان “the beauty of night” از طریق e-mail داده خواهد شد.

به اشتراک بگذارید:

6 دیدگاه برای این نوشته:

سید مهدی موسوی:
2009-Aug-01 تفاوت عکس با نقاشی: به نظرم همان تفاوت بین شعر توصیفی از منظره ای یا عاشقانه از معشوقه ای یا عارفانه از معبودی با اصل و واقعیت منظزه یا معشوقه یا معبود. گاهی فراتر از واقعیت است و گاهی پائینتر . خلاصه اکثرا همانی نیست که باید.
مهندس:
2009-Aug-02 (( هو المصور )) تفاوت عکس با نقاشی : نقاشی برداشت شخصی تصویر گر است در حالی که عکس حقیقت وجودی را با تمامی کمی و کاستی ها نمایان می کند .
مهندس:
2009-Aug-03 تا حالا فکر می کردم زاویه دید افراد نسبت به مسائل مختلف ، دیدهای متفاوتی را به اونها می ده . اما ظاهرا دوری و نزدیکی اونها به مسئله می تونه کل موضوع را عوض کنه و برداشتشان را دگرگون کنه . اگه این مطلب را به عنوان یه اصل قبول کنیم یه جورایی همه اتفاقات و ... توجیه پذیر می شوند حالا باید فکر کنیم واقعا کدام برداشت درسته و برای تفسیر هر مسئله چه جوری ، از چه زاویه ای و با چه فاصله ای باید اون رو ببینیم و بررسی کنیم که اشتباه نکنیم و به بی راهه نرویم .
علیرضا محبی:
2009-Aug-03 آقای موسوی و آقای مهندس: هر دو کاندیدای دریافت جایزه هستید. آقای موسوی به سبک خودشان جواب دادند و آقای مهندس هم روان نوشتند. ولی اگر اجازه بدهید 1روز دیگر برای اضافه شدن کامنت احتمالی جدیدتر صبر بکنیم و بعد جواب نهايي سوال مطرح شده را اعلام می کنم. ----------------- آری درست است. برای تفسیر مسائل غیر از زاویه دیدگاه، فاصله از آن هم مهم است.
علیرضا محبی:
2009-Aug-05 تفاوت عکس با نقاشی : اگرچه تفاوتهای زیادی وجود دارد ولی آن چیزی که این دو را از هم جدا می کند این است که عکس آن چیزی را که هست نشان می دهد ولی نقاشی آن چیزی را که باید باشد. ------------------------ لطفا آقای موسوی و آقای مهندس e-mail تان را برای گرفتن جایزه بدهید.
شیما صالح:
2010-Oct-28 عکاسی بخاطر توانایی هایش عکاسی شد وگرنه نقاشی میماند...!

ارسال نظر سریع

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

از پای منشین، حتی اگر…

نیکلاس علی لیبر — Sun, 26 Jul 2009 11:14:19 +0000

داغ:

از تنهایی مگریز،
به تنهایی مگریز،
گهگاهی آن را بجوی و تحمل کن
و به آرامش خاطر مجالی ده

یکدیگر را می‌آزاریم بی آنکه بخواهیم
شاید بهتر آن باشد که
دست به دست هم دهیم
دستی که گشاده است
می‌برد
می‌آورد
رهنمونت می‌شود
به خانه‌ای که نور دلچسبش گرمی بخش است

این همه پیچ
این همه گذر
این همه چراغ
این همه علامت و همچنان استواری به وفادار ماندن
به راهم، خودم، هدفم، و به تو
وفایی که مرا و تو را
به سوی هدف راهنمایی می‌کند

چند بار امید بستی و دام بر نهادی
تا دستی یاری دهنده
کلامی مهر آمیز
نوازشی
یا گوشی شنوا
به چنگ آوری؟
چند بار دامت را تهی یافتی؟
از پای منشین که دیگر بار و دیگر بار باز گستری
.
.
.
عکس: چیپ فیلیپس که یک عکاس جوان و حرفه ای آمریکایی است.
شعر: مارگوت بیگل، شاعر ناشناخته آلمانی

به اشتراک بگذارید:

4 دیدگاه برای این نوشته:

سید مهدی موسوی:
2009-Jul-26 دامت را تهی یافتی بی آنکه بدانی چرا بگذار ببینم، این چندمین بار است؟! نه/ راستی مهم نیست که چندمین سوت است که می زند قطار تنهایی یا چندمین بار است که می میرد ذوق پرواز مهم این ها نیست مهم آن است که باد می خواند در گوشت: از پا منشین، حتی اگر از تنهایی گریزی نیست ار پا منشین، حتی اگر گوشی، دستی و یا حتی کلام مهرآمیزی نیست از پا منشین، حتی اگر... این همه علامت و همچنان استواری به وفادار ماندن به راهت، خودت، هدفت و به او مهم اینجا فقط اینهاست.
نیکلاس علی لیبر:
2009-Jul-26 کان الله ولم یکن معه شیء والان، کما کان
امیر حسین:
2009-Jul-26 تصویر واقعا زیباست البته شعرو زیاد نپسندیدم :biggrin:
مهندس:
2009-Jul-28 دکتر حسابی و سفره هفت سین در زمان تدریس در دانشگاه پرینستون دکتر حسابی تصمیم می گیرند سفره ی هفت سینی برای انیشتین و جمعی از بزرگترین دانشمندان دنیا از جمله "بور" ، "فرمی" ، "شوریندگر" و "دیراگ" و دیگر استادان دانشگاه بچینند و ایشان را برای سال نو دعوت کنند. آقای دکتر خودشان کارتهای دعوت را طراحی می کنند و حاشیه ی آن را با گل های نیلوفر که زیر ستون های تخت جمشید هست تزئین می کنند و منشا و مفهوم این گلها را هم توضیح می دهند. چون می دانستند وقتی ریشه مشخص شود برای طرف مقابل دلدادگی ایجاد می کند. دکتر می گفت: " برای همه کارت دعوت فرستادم و چون می دانستم انیشتین بدون ویالونش جایی نمی رود تاکید کردم که سازش را هم با خود بیاورد. همه سر وقت آمدند اما انیشتین 20دقیقه دیرتر آمد و گفت چون خواهرم را خیلی دوست دارم خواستم او هم جشن سال نو ایرانیان را ببیند. من فورا یک شمع به شمع های روشن اضافه کردم و برای انیشتین توضیح دادم که ما در آغاز سال نو به تعداد اعضای خانواده شمع روشن می کنیم و این شمع را هم برای خواهر شما اضافه کردم. به هر حال بعد از یک سری صحبت های عمومی انیشتین از من خواست که با دمیدن و خاموش کردن شمع ها جشن را شروع کنم. من در پاسخ او گفتم : ایرانی ها در طول تمدن 10هزار ساله شان حرمت نور و روشنایی را نگه داشته اند و از آن پاسداری کرده اند. برای ما ایرانی ها شمع نماد زندگیست و ما معتقدیم که زندگی در دست خداست و تنها او می تواند این شعله را خاموش کند یا روشن نگه دارد." آقای دکتر می خواست اتصال به این تمدن را حفظ کند و می گفت بعدها انیشتین به من گفت: " وقتی برمی گشتیم به خواهرم گفتم حالا می فهمم معنی یک تمدن 10هزارساله چیست. ما برای کریسمس به جنگل می رویم درخت قطع می کنیم ! و بعد با گلهای مصنوعی آن را زینت می دهیم اما وقتی از جشن سال نو ایرانی ها برمی گردیم همه درختها سبزند و در کنار خیابان گل و سبزه روییده است." بالاخره آقای دکتر جشن نوروز را با خواندن دعای تحویل سال آغاز می کنند و بعد این دعا را تحلیل و تفسیر می کنند. به گفته ی ایشان همه در آن جلسه از معانی این دعا و معانی ارزشمندی که در تعالیم مذهبی ماست شگفت زده شده بودند. بعد با شیرینی های محلی از مهمانان پذیرایی می کنند و کوک ویلون انیشتین را عوض می کنند و یک آهنگ ایرانی می نوازند. همه از این آوا متعجب می شوند و از آقای دکتر توضیح می خواهند. ایشان می گویند موسیقی ایرانی یک فلسفه، یک طرز تفکر و بیان امید و آرزوست. انیشتین از آقای دکتر می خواهند که قطعه ی دیگری بنوازند. پس از پایان این قطعه که عمدأ بلندتر انتخاب شده بود انیشتین که چشمهایش را بسته بود چشم هایش را باز کرد و گفت" دقیقا من هم همین را برداشت کردم و بعد بلند شد تا سفره هفت سین را ببیند. آقای دکتر تمام وسایل آزمایشگاه فیزیک را که نام آنها با "س" شروع می شد توی سفره چیده بود و یک تکه چمن هم از باغبان دانشگاه پرینستون گرفته بود. بعد توضیح می دهد که این در واقع هفت چین یعنی 7 انتخاب بوده است. تنها سبزه با "س" شروع می شود به نشانه ی رویش. ماهی با "م" به نشانه ی جنبش، آینه با "آ" به نشانه ی یکرنگی، شمع با "ش" به نشانه ی فروغ زندگی و ... همه متعجب می شوند و انیشتین می گوید آداب و سنن شما چه چیزهایی را از دوستی، احترام و حقوق بشر و حفظ محیط زیست به شما یاد می دهد. آن هم در زمانی که دنیا هنوز این حرفها را نمی زد و نخبگانی مثل انیشتین، بور، فرمی و دیراک این مفاهیم عمیق را درک می کردند. بعد یک کاسه آب روی میز گذاشته بودند و یک نارنج داخل آب قرار داده بودند. آقای دکتر برای مهمانان توضیح می دهند که این کاسه 10هزارسال قدمت دارد. آب نشانه ی فضاست و نارنج نشانه ی کره ی زمین است و این بیانگر تعلیق کره زمین در فضاست. انیشتین رنگش می پرد عقب عقب می رود و روی صندلی می افتد و حالش بد می شود. از او می پرسند که چه اتفاقی افتاده؟ می گوید : "ما در مملکت خودمان 200 سال پیش دانشمندی داشتیم که وقتی این حرف را زد کلیسا او را به مرگ محکوم کرد اما شما از 10هزار سال پیش این مطلب را به زیبایی به فرزندانتان آموزش می دهید. علم شما کجا و علم ما کجا؟!" خیلی جالب است که آدم به بهانه ی نوروز، فرهنگ و اعتبار ملی خودش را به جهانیان معرفی کند. خاطرات مهندس ایرج حسابی

ارسال نظر سریع

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

سقوط به دسته نویسندگان سابق

میثم مینائی — Wed, 15 Jul 2009 05:13:28 +0000

داغ:

انگار همین دیروز بود که با پیشنهاد علی دست به طراحی سایت libre.ir و به دنبال اون ویلاگ ماندگارترین زدیم. از همون ابتدا هم قرار نبود من جزو نویسندگان این وبلاگ باشم چون اصلا وبلاگ نویس نبوده و نیستم. اما با اصرار علی شروع به تاتی تاتی (آغاز راه رفتن کودکان) کردن در نوشتم وبلاگ کردم. نوشتن در این وبلاگ تجربه بسیار ارزشمندی بود که در طی این مدت با دوستان زیادی آشنا شدم. این آشنایی و نظرات بسیار برای من مفید، دلگرم کننده و در مجموع باعث پیشرفت بود.

در طی این مدت تفاوت دیدگاههای بسیاری در بین اعضا و نویسندگان وجود داشت که طبیعی هم بود اما احساس میکنم تفاوت دیدگاه من و نوع نگاهم به زندگی برای اکثر اعضا غیر قابل تحمل و در برخی زجرآور بوده به همین دلیل تصمیم گرفتم برای پایداری بیشتر گروه و گرمتر شدن وبلاگ و بازگشت برخی، از جمع دوستان خداحافظی کنم . البته این تصمیم یک تصمیم یک شبه نیست و اتفاقاتی که در طی این ۲-۳ سال پیش اومد کم کم منو بر اون داشت تا به این تصمیم برسم.

باز هم اگر کسی رو رنجوندم از همه حلالیت می طلبم و برای این وبلاگ و اعضاش طول عمر آرزو میکنم.

اگر بار گران بودیم، رفتیم اگر نامهربان بودیم، رفتیم

اگر اینها دلیل محکمی نیست نگو با دیگران بودیم، رفتیم

به اشتراک بگذارید:

2 دیدگاه برای این نوشته:

علیرضا محبی:
2009-Jul-15 :sick: :sick: :sick: :sick: :sick: عقربه ها چه بی امان، خط می کشند روی زمان. آری زمان، نه می ایستد، نه تکرار می شود، فقط با سرعت هرچه تمامتر می گذرد. ---------------- وقتی آيکن ارسال این پست را کلیک کردید یعنی: 1- تمام فکرهاتان را کردید. 2- این آخرین پست است که می گذارید. 3- با خداحافظی رسمی دیگر کاری از دست صاحبخانه هم بر نمی آيد. 4- از بعضی ها دلگیر هستید. 5-یعنی در این گرما احساس سردی کردید. . . . . و خیلی معانی ممکن ديگر --------------- آیا خداحافظی به معنای ترک کردن است؟
سید مهدی موسوی:
2009-Jul-15 دوستی کی آخر آمد! دوست داران را چه شد!

ارسال نظر سریع

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

ساده باشیم، گاهی

نیکلاس علی لیبر — Sun, 12 Jul 2009 07:24:52 +0000

داغ:

به اشتراک بگذارید:

14 دیدگاه برای این نوشته:

سید مهدی موسوی:
2009-Jul-12 ساده باشیم گاهی. قبول. اما این عکس خیلی هم ساده نیست! شبیه یک مثلث عشقی بسیار پیچیده است!
نیکلاس علی لیبر:
2009-Jul-12 :shocked:
سید مهدی موسوی:
2009-Jul-12 جا خوردید! خوب از کسی که دوباره و سه باره و چندباره کازابلانکا رو می بینه انتظار بیشتری نباید داشته باشید. تازه به اینم فکر کردم که کدوم ریک، کدوم الزا و کدوم لوزلاست. به نتیجه هم رسیدم. ریک اون پشتیست که کمی هم تار افتاده. به یاد سکانس تاثیرگذار فرودگاه. -------------------- هیچ کدوم بدون اون یکی جای ثابت و مشخصی ندارن.
نیکلاس علی لیبر:
2009-Jul-12 مشکل عجیبی با این فیلمهای مثلثی و مربعی دارم. البته نه با این اثر خاص و بسیار زیبا بلکه کلی. به نظرم تحریف آشکار این سه حرف ساده میان تهی است. و چقدر این روزها زیاد شده است این مضامین در فیلمها.
نیکلاس علی لیبر:
2009-Jul-12 راستی قرار نشد اینقدر پیچیده اش کنیم. قرار شد ساده باشیم، گاهی
نیکلاس علی لیبر:
2009-Jul-12 سادگی سنجاقک کوچکی بود هدیه ای بی سبب . . . ولی حیف...
سید مهدی موسوی:
2009-Jul-14 به نظرم تحریف آشکار این سه حرف ساده میان تهی است. : ? -------------------- سادگی، بالاترین پیچیدگی است. لئوناردو داوینچی.
نیکلاس علی لیبر:
2009-Jul-14 شما که به این نحوه نوشتار علاقه دارید. رجوع کنید به قیصر از تمام رمز و راز های عشق جز همین سه حرف جز همین سه حرف ساده میان تهی چیز دیگری سرم نمی شود
سید مهدی موسوی:
2009-Jul-15 بله. علاقه مندم. اما قرار شد ساده باشیم، گاهی. اما سوالم بیشتر در مورد "تحریف" بود. مثلث یا مربع و شش ضلعی و چند ضلعی و دایره ای بودن، تحریف ِ سه حرف ساده میان تهی نیست. یعنی نمی تواند باشد. فرض کنیم * دچار سه حرف ساده میان تهی نسبت به ^ شده است. و ^ از سه حرف ساده میان تهی نسبت به & خواب ندارد. حال آنکه & خود دل در گروی سه حرف ساده میان تهی % داده است. غافل از آنکه % در دام سه حرف ساده میان تهی # افتاده است. پیچیدگی ماجرا زمانی بیشتر می شود که بدانیم # از سه حرف ساده میان تهی *شب و روز ندارد. به هر حال این واقعیتی است که در سه حرف ساده میان تهی های زمینی، اتفاق می افتد و حقیقتی است. حتی در ادبیات عاشقانه ما هم نمود دارد. ( خسرو - شیرین - فرهاد ) البته تحریف سه حرف ساده میان تهی های خدایی است. -------------------- پی نوشت : " چه شیرینه "
علیرضا محبی:
2009-Jul-15 عجب .... در عین سادگی پیچیده و در عین پیچیدگی ساده. خارج از بحث: چه لذتی دارد خوردن این گیلاسها به صورت یکجا.
نیکلاس علی لیبر:
2009-Jul-16 سوال این سه حرف ساده میان تهی می تواند یک طرفه باشد؟ از قدیم گفته اند هر گردی گردو نیست
کاستیلیانو:
2009-Jul-16 جواب : یک طرفه و دو طرفه اش هیچ فرقی نمی کنه . به محض ورود به این وادی فاتحه طرف خونده است . دردی است درد عشق که هیچش کرانه نیست آنجا جز اینکه جان بسپارند چاره نیست
سید مهدی موسوی:
2009-Jul-16 نخیر. نمی تواند یکطرفه باشد. بله. هر گردی گردو نیست. چند ده بار جواب رو نوشتم اما دیدم نمی شه کامل توضیح داد. شاید به خاطر اینه که هنوز خیلی واسه خودم جا نیوفتاده. اما یه سوال: می گن خدا عاشق بنده هاشه. همیشه دو طرفست؟ به نظر شما سه حرف ساده میان تهی زمینی می تونه شبیه به چهار حرف ساده غیر میان تهی باشه؟ واسه طولانی تر نشدن حرفام : من به مثلث ها، مربع ها و ... اعتقاد دارم. همیشه پیش نمی آید و اصلا به ندرت پیش می آید اما می آید. و به نظر من - ----------------------- این رو یه جایی خوندم، جالب بود: به معشوقه نرسیدن و در غم فراغ او ماندن بسیار راحت تر از زندگی کردن با اوست! :happy: ( راستی جناب آقای دکتر اگر بعدا به خاطر شرایط زیست محیطی و تغییرات ناگهانی آب و هوا و همچنین جلوگیری از بوجود آمدن یک سری مسائل پیچیده سیاسی فرهنگی و علی الخصوص اجتماعی، از شما بخواهیم نظری را پاک کنید، امکانش هست دیگه؟ :whistle: )
نیکلاس علی لیبر:
2009-Jul-16 از کجا شروع می شود و به کجا می رسد! شریعتی جمله ای دارد بسیار زیبا حیفم می آید آنرا در یک دیدگاه بگذارم. "بگذار تاشیطنت عشق چشمان تو را به عریانی خویش بگشاید، هر چند معنایش جز رنج و پریشانی نباشد؛ اما کوری را هرگز به خاطر آرامش تحمل مکن" در جواب کاستیلیانو: پدر میثم یک تکیه کلام قشنگی دارند که اول قرار نبود عاشقان را بکشند بعدا قرار شد عاشقان را بکشند البته شنیدن این جمله ها با بیان خودشون بسیار شیرین تره در جواب موسوی بله گاهی پیش می آید ولی به نظر من- یکی از اصولی که سعی کردیم بهش وفادار باشیم پاک نکردن مطالب و دیدگاه ها است. ولی خوب اول قرار نبود. بعدا قرار شد

ارسال نظر سریع

Feed enhanced by Better Feed from Ozh