داغ:

اللهم انا نشکو الیک فقد نبینا و غیبه امامنا و شده الزمان علینا و وقوع الفتن بنا و تظاهر الاعداء علینا و کثره عدونا و قله عددنا اللهم فافرج ذلک عنا بفتح منک تعجله و نصر منک تعزه و امام عدل تظهره اله الحق آمین

خدایا ما به پیشگاهت شکایت می کنیم از نبودن پیامبرمان و غیبت اماممان، و سختی زمانه بر ما، و هجوم فتنه ها بر ما و همدستی دشمنان علیه ما، و زیادی دشمنان مان و اندک بودن تعدادمان، خدایا بگشا این (گروه گرفتاری) را از ما به فتحی از خودت که در آن تعجیل فرمائی، و نصرتی از جانبت که آن را قوی و ارجمند داری، و امام عدلی که او را آشکار سازی، ای معبود حق، آمین

داغ:

معشوقه بسامان شد، تا باد چنین بادا کفرش همه ایمان شد، تا باد چنین بادا
ملکی که پریشان شد از شومی شیطان شد باز آن سلیمان شد،تا باد چنین بادا
یاری که دلم خستی، در برزخ ما بستی غمخواره ی یاران شد، تا باد چنین بادا
شب رفت و صبوح آمد، غم رفت و فتوح آمد خورشید درخشان شد،تا باد چنین بادا
از دولت محزونان وز همت مجنونان آن سلسله جنبان شد،تا باد چنین بادا
فرعون بدان سختی، با آن همه بدبختی نک موسی عمران شد، تا باد چنین بادا

داغ:

و اما در ادامه ی پست قبلی رسیدیم به شناخت یک حکومت حق از روی مصداق های آن یعنی حکومت حضرت امام علی (ع) و حکومت باطل.

رفتار با مخالف: چگونگی برخورد یک حکومت با مخالفان خودش (منظورم این نیست که آیا در ۳۰ سال گذشته آنهایی که محصور، در بند یا کشته شدند واقعا مخالف بودند یا منتقد و مرزبندی این مسایل در این جمله مورد نظر من نیست.) یعنی فرض کنیم عده ای با حکومت حقی مخالف هستند. این حکومت حق چه روشی در قبال مخالفان خود در پیش می گیرد. در مقابل فرض کنیم حکومت ناحقی وجود دارد و عده ای با این حکومت ناحق مخالف هستند، این حکومت ناحق چه روشی در قبال ایشان در پیش می گیرد؟

به حکومت حضرت علی (ع) نگاه کنیم و روش برخورد ایشان با خوارج، اصحاب جمل، افراد بی تربیت کوچه و بازار، آنها که در مسجد به ایشان توهین می کردند. ببینیم تازمانی که افراد شمشیر به دست نگرفتند و قیام نکردند ایشان چه برخوردی داشتند. افرادی که با ایشان بیعت نکرده بودند و یا بیعت کرده و بعد خارج شده بودند و حتی حکم به کافر بودن حضرت علی داده بودند و در همان جامعه در امنیت کامل زندگی می کردند. در مقابل حکومت های باطل مانند یزید و معاویه و دیگر حکومت های جدید مانند لنین، استالین، اسرائیل و … را ببینیم که با مخالفان خود چگونه برخورد می کنند. سوال: رفتار حکومت ما به کدام شبیه است؟

قوه قضاییه: حکومت حق تنها ویژگی اش در عدلش است. یعنی در حکومت حق ممکن است نا بسامانی باشد، ظلم هم حتی در ارکان مختلف رخ بدهد، اما اصل حکومت عادل است و مکانیزمی برای احقاق حق وجود دارد و اگر به هر کسی ظلم بشود می داند که اگر به آن مرجع رجوع کند عادلانه رفتار خواهد شد. در مقابل در حکومت های ناحق مرکز عدالت خود جزیی از حکومت است که اگر از جانب حکومت ظلمی به تو شد نمی توانی به آن مرجع عدل مراجعه کنی. یعنی در حکومت های جور، قوه قضاییه تنها به درد دعواهای دو شخص خارج حکومتی می خورد. به نظر شما قوه قضاییه ما به کدام یک از دو نوع قوه قضاییه شباهت دارد؟

ادامه دارد … .

داغ:

ای نوبهار خندان، از لامکان رسیدی،
چیزی به یار مانی، از یار ما چه دیدی؟
خندان و تازه رویی، سرسبز و مشک بویی
همرنگ یار مایی، یا رنگ از او خریدی؟ …

داغ:

۵۳% …

“خیلی جالبه. رو من که خیلی تاثیر داشت. می‌دونی، باید باور داشته باشی. یه وجد و شادی زیادی تو زندگیت میاره. حتما کامل گوش بده. …”

۶۷ %

پیش خودم گفتم یکی از اون هزارتا. اما گفتم گوش می‌دم، مرسی، ممنون.

منوی گوشی که ۱۰۰ درصد ارسال رو نشون داد گفت شرمنده من کمی عجله دارم باید برم. فعلا، خداحافظ. تمام تلاشم رو کردم که با جواب دادن خداحافظیش مفاهیمی مثل ” خوشحال شدم دوباره دیدمت، بابا خیلی حال کردیم، از این کارا بکن، از بچه‌ها کسی رو دیدی سلام برسون، ممنون از لطفت، ممنون به خاطر بلوتوث و … ” رو بگنجونم. اما خوب باید بگم که حتما گنجونده نشد. چون اون تلاشی نکرد که من از نگاهش بفهمم که از بسته تعارفی که تحویلش دادم خبر دار شده. به هر حال من تعارف نکردم، اتفاقا همش جدی بود. اما خوب کلا چه فرقی می‌کنه، اون که اصلا در جریان نبود. تازه اگه در جریانم بود بازم فرقی نمی‌کرد، چون باید اونم تند تند جواب هر تعارف رو می‌داد که یه وقت بی‌ادبی نشه و اصلا یادش نمی‌موند.

وقتی رفت من تازه یادم افتاد که کمی دیرم شده. البته کمی دیرم نشده بود. اون موقع که اتفاقی تو کتابخونه دیدمش، کمی دیر شده بود. همزمان که از کتابخانه خارج شدم زدم تا صحبت‌های … که انقدر ازش تعریف کرد رو بشنوم. “شاد باش، شاد زندگی کن. تو اگه بخوای می‌تونی. فقط تو باید …” حدسم درست بود. خاموش کردم و تندتر راه رفتم. به نظر من شاد زندگی کردن و چه می‌دونم موفق بودن، یاد گرفتنی نیست. این چیزا باید تو ذات آدم باشه. بینِ خودمون باشه بعضی از حرف‌ها هم شبیه اومانیست‌ها می‌مونه. ( گفتم بعضی)

باید می‌رفتم به محل کارم. یه کار خیلی کوچیکی داشتم. غروب بود که رسیدم. سریع کارم رو انجام دادم وسایلم رو جمع کردم. دوستم گفت غروب میای، غروب میری. اینم نشونه عیال‌واریه دیگه. “نشانه” چقدر این روزا به این کلمه فکر می‌کنم. سه نظریه مختلف وجود داره. نشانه‌شناس‌های زیادی هستن که عقیده به اصالت نشانه دارن. یعنی یک نشانه فقط می‌تونه به یک حقیقت اشاره داشته باشه. برخی هم اعتقاد دارن که نشانه می‌تونه به چند حقیقت اشاره داشته باشه. دسته سوم به لغزشی بودن نشانه اعتقاد دارن. هر دسته هم دلایل خاص خودشون رو دارن. من به دسته سومی‌ها رو بیشتر قبول دارم، البته جای اظهار نظر نیست. آخه یه زمان یه جامعه شناس کلی صحبت کرد و دلیل و منطق چید و آخرسر گفت نمی‌شه گفت دلیل اصلی اجتماعی بودن انسان چیست. بعد من چند وقت بعد تو تلویزیون شنیدم که یه فوتبالیست گفت ” فوتبال دلیل اجتماعی بودن انسان‌هاست” ( جمعه ساعت ۲۲:۴۰ شبکه سه ۱۸/۱۰/۸۸ ) همون موقع گفتم مهدی تو رو خدا قبل اظهار نظر بگو این کاره نیستی.

پی نوشت: ایجا چرا انقدر ساکته؟

گاهی گفتن حرفهای عادی هم بهتر از نگفتنشه. به هر حال از قدیم گفتن حرف، حرف میاره.

داغ:

سایت تحلیلی- خبری روزنامه آغاز به کار کرد. «روزنامه» (همانند روزنامه دانشجویی وقایع اتفاقیه) با تحریریه های مستقل روزانه اداره می شود.

در اولین شماره از روزنامه می خوانید:

** قارپوز آباد به تاریخ پیوست
** سالی که امید به هوا رفت
** خاتمی و دو سوال
** خبری که ارزش خبری نداشت!
** مردی که واقعاً زیاد می دانست!
** یک روز زندگی‌ با متد جدید در چهل سال بعد
** اعجاز موسیقی
** چشم در مقابل چشم
** گزارش تصویری( در تکاپوی نوروز در تهران)

اولین شماره «روزنامه» با مطالبی از عباس حسین نژاد، مسعود مرادنیا، رویا دلشاد، جلال الدین حکمت، نصیرالدین جعفری، مریم کیانی، مجید میبدیان و به سردبیری احمد صداقت و مدیریت فنی مسعود مرادنیا منتشر شد.

لینک: http://roozname.org/

داغ:

دوستان! یک سوال!

می گن شهر هرچی گنده تر باشه، آدم به آدم بیشتر می رسه. علت این قضیه ی اثبات شده چیه؟!

الف) دلیل اش اینه که آدما بیشتر توی ترافیک می مونن و می تونن از نزدیک باهم ارتباط سالم برقرار کنن!
ب) دلیلش اینه که توی اون شهر که آدم به آدم بیشتر می رسه، کوه هاش بیشتر به هم نمیرسن!!
ج) دلیلش اینه که بعضی آدمای مفلوکش می خوان برن سربازی و بیشتر خودشونو به بقیه ی آدما می رسونن که حلالیت بطلبن! و خداحافظی کنن!
د) هر سه مورد!

داغ:

آیا می‌دانستید که اصل و نسب برخی از واژه‌ها و عبارات مصطلح در زبان فارسی در واژ‌ه‌ها و عبارتی از یک زبان بیگانه قرار دارد و شکل دگرگون شدة آن وارد زبان عامة ما شده است؟ به نمونه‌های زیر توجه کنید:

زِپرتی: واژة روسی Zeperti به معنی زندانی است و استفاده از آن یادگار زمان قزاق‌های روسی در ایران است در آن دوران هرگاه سربازی به زندان می‌افتاد دیگران می‌گفتند یارو زپرتی شد و این واژه کم کم این معنی را به خود گرفت که کار و بار کسی خراب شده و اوضاعش دیگر به هم ریخته است.

هَشَلهَف: مردم برای بیان این نظر که واگفت (تلفظ) برخی از واژه‌ها یا عبارات از یک زبان بیگانه تا چه اندازه می‌تواند نازیبا و نچسب باشد، جملة انگلیسی (I shall haveبه معنی من خواهم داشت) را به مسخره هشلهف خوانده‌اند تا بگویند ببینید واگویی این عبارت چقدر نامطبوع است! و اکنون دیگر این واژة مسخره آمیز را برای هر واژة عبارت نچسب و نامفهوم دیگر نیز (چه فارسی و چه بیگانه) به کار می‌برند.

شِر و وِر: از واژة فرانسوی Charivari به معنی همهمه، هیاهو و سرو صدا گرفته شده است.

فاستونی: پارچه ای است که نخستین بار در شهر باستون Boston در امریکا بافته شده است و بوستونی می‌گفته‌اند.

اسکناس: از واژة روسی Assignatsia که خود از واژة فرانسوی Assignat به معنی برگة دارای ضمانت گرفته شده است.

فکسَنی: از واژة روسی Fkussni به معنی بامزه گرفته شده است و به کنایه و واژگونه به معنی بیخود و مزخرف به کار برده شده است.

نخاله: یادگار سربازخانه‌های قزاق‌های روسی در ایران است که به زبان روسی به آدم بی ادب و گستاخ می‌گفتند Nakhal و مردم از آن برای اشاره به چیز اسقاط و به درد نخور هم استفاده کرده‌اند.

(منبع: یک ایمیل آموزنده از یک فرد نکته بین!)

داغ:

«پیش ترها، آنها دو نفر بودند،
با دو سایه،
حالا به اعتبار عشق، دو نفرند،
با یک سایه …. »

آقای دکتر! خانم دکتر! چهارمین سالگرد ازدواجتان مبارک!

داغ:

رم دوربین ات که خراب شود و دیگر نتوانی عکس بگیری و وقت هم نکنی که بروی یک رم بخری، مجبوری به آرشیوت سری بزنی: