ماندگارترین » خاطرات

برای تمام چرک نویسهایم.

سید مهدی موسوی — Mon, 21 Nov 2011 13:00:44 +0000

داغ:

وقتی می بینی شعرات تو خیلی از وبلاگ ها نوشته می شه بدون اینکه منظوری که تو از شعر داشتی درست بیان بشه، نمی دونی باید چیکار کنی؟

نمی دونی دوباره باید بنویسی یا نه. بگی که منظور شاعر این نبوده یا نه. بگی که به تموم کلماتی که تو شعر هست قسم که منظور شاعر یه عشق زمینی نیست. بگی که اینا کار یه عاشق شکست خورده نیست. بگی ربطی به عکس هایی که کنارش می گذارن نداره. بگی که …

مثال:

… یا …

وقتی یه جای شعرت رو به نام مهدی اخوان ثالث بگذارن دیگه نمی دونی باید کلا خوشحال بشی یا ناراحت؟!

اون وقته که دلت می گیره. اون وقته که نمی دونی چگونه سر کنی؟ اون وقته که داغ می شی، گیج می شی، سرخوش می شی و مسرور.

اون وقت می شه که نمی دونی کلا دیگه شعری، متنی چیزی بنویسی یا نه. اون وقت دیگه حتی حس خوندن و نوشتن خاطرات گذشته رو هم کم کم از دست می دی. اون وقت حتی پائیز با اون همه حال و هوای شاعریش هم میاد و میره. اون وقت چرک نویس هایی که ماه ها تو جیبت می موندن تا نوشته هاش کامل بشه، عمرشون کوتاه تر از حوصلت می شه. خدایا این آخریه چی بود؟ دوباره چتر می زند/ تمام حس و حالِ من/ برای بردنِ دلم/ به دره ی خیالِ تو …

عذاب وجدان دارم. تقریبا نسبت به تمام چرک نویسهای یک سالِ اخیرم.

به اشتراک بگذارید:

1 دیدگاه برای این نوشته:

مهندس:
2011-Nov-23 سلام جمله : وقتی یه جای شعرت رو به نام مهدی اخوان ثالث بگذارن دیگه نمی دونی باید کلا خوشحال بشی یا ناراحت؟! منو یاد یه مطلبی انداخت که چندی پیش در یه کتاب اخلاقی خوندم: یه جوانی میره پیش پیر طریقت و از رفتار اطرافیان گله گزاری میکنه که من رو هنوز به چشم جوان لاابالی و گنهکار گذشته می بینند در صورتی که من مدتهاست توبه کردم و کارهای زشت قدیم رو تکرار نمی کنم . پیر جواب می ده : خوش بحالت که آدم خوبی هستی و مردم راجع به تو بد فکر می کنند این خیلی بهتر از اینه که آدم بدی باشی و مردم راجع به تو خوب فکر کنند .

ارسال نظر سریع

© mmousavi for ماندگارترین, 2011. | Permalink | One comment | Add to del.icio.us
Post tags: عشق مجازی, وجدان, پائیز, چرک نویس

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

اتفاقی که گذشت. آرزویی که گذشت. زمانی که گذشت.

سید مهدی موسوی — Tue, 17 May 2011 06:40:05 +0000

داغ:

اتفاقاتی در حال رخ دادن است. نیازی نیست تا همه چیز از آغاز تا پایان روشن باشد. همین که بدانی دو سال در پروژه ای بوده ای و شاید به زودی قرار باشد که بروی تا جای کسی را پر کنی که خود جای کسی را پر کرده است و البته کسی را هم بیاورند تا جای تو را که جای کسی را پر کرده ای، پر کند، می شود دلیلی خوب تا وقتی در ایستگاه مترو چند لحظه منتظر مانده باشی، کاغذی برداری تا چیزی بنویسی که نوشته باشی.

از این تقریبا دو سال خاطرات زیادی دارم. چه اون دوره که برای انجام تست بارگذاری تو طبقات ۴ – و ۲ – گذشت و چه زمان اجرای بتن خودتراکم ستون های کامپوزیت و چه بعد از اون. یادش به خیر اجرای scc . یکی از پرزحمت ترین، سخت ترین، و در عین حال جالبترین و دلچسب ترین کارام بود. از بحث های طولانی و بعضا خنده داری که با اپراتور بچینگ داشتیم تا رد یا اصلاح کردن بتن های مشکل دار و بحث های جدی و بعضا تنش آفرینی که با نماینده پیمانکار داشتیم.

و کارگرها. این مجموعه جالب.

و کارگران. این قشر خاص. مردانی که گلیمشان را به مختصات بازوانشان پهن می کنند و زبانشان را به رنگ دل. مردانی که ساده حرف می زنند، ساده باور می کنند، ساده فریب می خورند، ساده فریب می دهند، ساده دروغ می گویند و ساده زرنگی می کنند و تویی را که از پیچش این روزگار پر پیچ، پر از هیچ شده ای و پیچیده، به فکر وا می دارند. کارگران. این قشر خاص.

شاید روزگاری، کاغذ که کنارم باشد و زمان که یاری، بنویسم. تا نه اینکه نوشته باشم، که یادم باشد که روزی فهمیدم زندگی ساده تر از آن است که باور دارم.

——————————————————————————

وقتی از قیل و قال دانشگاه فارغ شدم، به خود گفتم زمان آن رسیده تا نیمی از آرزوهای گذشته را به یادآری و زمان را خرج ایمان و آرمان و انسان و آسمان و اینان و آنان کنی. و من اینک نشسته بر یک صندلی چوبی که همچون من تعلقی بر این برهوت ندارد و همچون من به آخر نرسیده، و باز همچون من نه از میل خویش و نه از اختیار و نه از اندیشه و هدف و غایت خویش که از ستاره روز تولد، بخت همزاد، اقبال یا تقدیرخویش است که رانده شده زیر خاک تا بروید و برآید و سرآید و بدین شکل درآید، به سخره می نگرم آرزوهای بر باد رفته را.

دیشب میان کتاب هایی که زمانی وقت و فهم خواندنشان را با هم نداشتم و می خواندم نوشته ای دیدم.

۷۹٫

۱۰ سال پیش. آرزوهایم که با میخ خودکار بر کاغذ دیوار کوبیده بودم. کمرنگ شده بود. کوبیده بودم که ۲ سال بعد اولین رمان، ۷ سال بعد اولین مجموعه شعر و ۹ سال بعد اولین رمان پیچیده پلیسی که صدایش تا خانه همزادم که درست در پشت کره زمین و در زیر خانه ماست برسد.

روبرویش خالی بود. پر کردم.

به شباهت ها فکر کردم و به تفاوت رسیدم.

———————————————————

زمان می گذرد و من به دنبال راه فرارم. از خود تا خدا چقدر فاصله است؟ آن الف که واو شده و بین خدا و دیگری قرار گرفته و پیچیده شده چقدر زمان می برد تا برخیزد از میان. به اینجا که می رسم ذهنم پر می شود از اعداد. آن بازی قدیمی. ابجد، هوز، حطی … . پر می شود از شعر. پر می شود از صدای آن یار قدیمی که راز را رمزآلود با صدایی آرام و دلنشین، همچون لالایی همیشگیه کودکی هایم برایم نجوا می کرد. پر می شود از همه چیزِ هیچگونه این همستان پر همه هیچ.

( این مطلب برای حدودا ۱۰ ماه پیش است و قرار بود زودتر از این ها پست شود. زمانی که از پروژه امید دل کندم و به آزمایشگاه نقل مکان کردم.)

———————————————

ذهنم به صدای تیک تاک نبضم حساس شده و شمردن را فراموش می کند تا نداند چقدر گذشته از زمانی که دیگر برای خویش و راه خویش و حتی آرزوی بی ریای خویش نمی تپد و نمی سوزاند.

به اشتراک بگذارید:

4 دیدگاه برای این نوشته:

عباس ناصري:
2011-May-17 شما كه با اين آمال و آرزوهاي خفن گونه، 10ماه پيش اين متن سنگين رو نوشتي خدا به داد ما برسه با متن هاي به روزت! (چشمك)
سید مهدی موسوی:
2011-May-18 کار ما فروختن آروزهاست به قیمت حقایق. من 2 سال بعد از سال 79 وارد دانشگاه شدم. 5 سال بعد از آن (86) وارد دوره کارشناسی ارشد شدم. 9 سال بعد از آن (88) فارغ التحصیل شدم.
نیکلاس علی لیبر:
2011-May-18 متن قشنگی است
سید مهدی موسوی:
2011-May-31 در این تاریخی که این نظر را هم ثبت می کنم اتفاقی در حال رخ دادن است. حدس من این است که شدت این حادثه بیشتر از حادثه قبلی باشد. "نیازی نیست تا همه چیز از آغاز تا پایان روشن باشد. همین که بدانی..."

ارسال نظر سریع

© mmousavi for ماندگارترین, 2011. | Permalink | 4 comments | Add to del.icio.us
Post tags: آروزه, ابجد, بعد از فارغ التحصیلی, یار قدیمی

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

طلوع خورشید

نیکلاس علی لیبر — Fri, 14 Jan 2011 14:02:22 +0000

داغ:

تا باشه به شادی
این چند وقت درسته که زمستون شده و هوا سرد اما اوضاع بهاریه و همینطور گوله گوله خبرهای خوب می رسه. یکیش رو که الان می خوام در موردش صحبت کنم رو احتمالا همتون می دونید و صرفا جهت اطلاع خواجه شیراز و ثبت در تاریخ و تبریکات دنیای مجازی می نویسم. دومیش هم با اینکه احتمال قریب به یقین است اما برای اینکه بعدا خدای نکرده به اتهام نشر اکاذیب و تشویش اذهان عمومی کاسه کوزمان را جمع نکنند و همین یک قلم مال دنیایی که داریم را از جنابمان دریغ نکنند می گذارم وقتی به حد تواتر رسید می نویسم.

بی مقدمه اینکه آقا احسان تولد دختر گلتون مبارک باشه، قدمش خیر باشه، برکت و شادی بیاره تو خونتون و عصای دست پیری پدر و مادرش بشه. فرزند صالحی باشه که حقیقتا گلی از گلهای بهشته. باقیات صالحات باشه براتون و مصداق دعای این آیه شریفه باشه که
هنَالِکَ دَعَا زَکَرِیَّا رَبَّهُ قَالَ رَبِّ هَبْ لِی مِن لَّدُنْکَ ذُرِّیَّةً طَیِّبَةً إِنَّکَ سَمِیعُ الدُّعَاء

ما که هر چی صبر کردیم عکسی نفرستادی برامون که هیچ، خودتم با صد تا پیغوم پسغوم و من بمیرم تو بمیری (زبونم لال) راضی نشدی ما صداتو بشنویم. حداقل خودت یک عکسی از میترا کوچولو برامون تو ماندگارترین بذار. رونما هم رو چشمون.
راستی بابا شدن چه مزه ایه

پی نوشت: عنوان از متن زیر برآمده است.
مِهر، میترا یا میثره از ایزدان باستانی هندوایرانی پیش از روزگار زرتشت است، که معنی عهد و پیمان و محبت و خورشید نیز می‌دهد. نماد او خورشید می‌باشد. در فرهنگهای فارسی مهر را فرشته‌ای دانسته‌اند که موکل است بر مهر و محبت و تدبیر امور مالی و مصالحی که در ماه مهر (ماه هفتم از سال شمسی) و روز مهر (روز شانزدهم هر ماه) بدو متعلق است و حساب و شمار خلق از ثواب و عقاب به دست اوست.

به اشتراک بگذارید:

8 دیدگاه برای این نوشته:

راحیل خوش نظر:
2011-Jan-14 من هم به نوبه خودم تولد میترا جون رو تبریک می گم و براشون آرزوی سعادت و خوشبختی می کنم. البته برعکس دکتر لیبر، ما اینجا هم شیرینی خوردیم، هم عکس میترا خانوم رو دیدیم و ذوق کردیم، هم با پدر و مادرش صحبت کردیم. اما به قول دکتر، برای "ثبت در تاریخ" تبریکات فراوان و مجدد ما رو بپذیرید :wub:
عباس ناصری:
2011-Jan-14 به اندازه ی کافی تلاش نکردید دکترجان! بنده پس از شونزدهیفده بار تلاش بلخره موفق شدم صدای بابااحسان رو بشنوم! بازم مبارکت باشه احسان جان!
نیکلاس علی لیبر:
2011-Jan-15 حداقل شما عکسش رو برای ما بفرستید
مریم قلی نژاد:
2011-Jan-15 سلام آقای دکتر، بنده نیز به نوبه خودم دوباره تولد کوچولوی آقای آشوری رو به خودشون و خانم محترمشون تبریک عرض میکنم، آرزوی سلامتی و تندرستی برای این کوچولوی ناز در کنار خانواده عزیزش دارم، آقای دکتر بازهم جای شما خالی برای بار دوم در غیاب شما شیرینی تولد عزیز دیگری را میل کردیم، البته از اونجایی که ما بچه های انستیتو شیرینی خیلی دوست داریم جعبه شیرینی 10 دقیقه بیشتر روی میز انستیتو دوام نیاورد!... :getlost: :getlost: راستی از اونجایی که میگن تا سه نشه بازی نشه فکر می کنم در این هفته شیرینی پدر شدن آقای علیزاده را با اجازتون بخوریم... ایشا... که همیشه خبرهای خوب به گوشمان برسه و باز خوشحال بشیم... :biggrin:
مریم:
2011-Jan-15 kheili kheili mobarakeh
نیکلاس علی لیبر:
2011-Jan-17 واقعا علیزاده هم می خواهد پدر بشه مبارک باشه انگار همه منتظر بودند من بروم بعد بچه دار شوند فکر کنم اگر یه چند وقت نباشم نرخ رشد جمعیت تو ایران دو رقمی بشه باید زودتر برگردم
احسان:
2011-Jan-17 سلام به همه دوستان و ممنون از اظهار لطف همگی. حالا عباس بگه یه چیزی(البته اون هم یه بار تماسش میس شده بود، اون هم گلاب به روتون دستم تو ظریف کاری بود :blink: ) علی آقا شما کی تماس گرفتی و ما جسارت کردیم؟ چرا جو میدی آخه برادر. بعدش هم قرار بود شما تا اومدن کوچولوی ما برگردی ایران، حالا آب و هوا بهت ساخته و دل نمیکنی یه چیز دیگس. در هر صورت ممنون از لطفت، ایشالا که مصداق واقعی فرزند و انسان صالح، مهربان و زندگی بخش مثل اسمش باشه. براش و برامون دعا کنید. پدر شدن خیلی حس فوق العاده ایه. وقتی یه که یه موجود کوچولو :wub: همه زندگیت میشه و بخاطرش از حاضری از همه چیزت بگذری. پی نوشت: از دست ویکیپدیا
سید مهدی موسوی:
2011-Feb-19 سلام. خوب مثل اینکه من در نقش خواجه حافظ شیراز ظاهر شدم. با تاخیر یک ماهه قدم نو رسیده رو خدمت احسان خان و خانم محترمشون تبریک عرض می کنم و براشون (میترا خانوم) آرزوی خوشبختی و سعادت و براتون آروزی شور و شعف و شادکامی و شادی دارم.

ارسال نظر سریع

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

نمی بینی

نیکلاس علی لیبر — Wed, 24 Nov 2010 07:21:39 +0000

داغ:

یادم می آید سالها پیش دوستی داشتم که می خواست برای زندگی به همراه خانواده از ایران مهاجرت کند.
نمی دانی چه احساسی دارد وقتی بدانی دیگر کسی را که دوستش داری نمی بینی.

حالا سالها گذشته است
و دیگر آسمان آبی نیست
نمی بینی…

به اشتراک بگذارید:

5 دیدگاه برای این نوشته:

عباس ناصری:
2010-Nov-25 آدم باید ببینه این "زندگی" که می گن دقیقا چی چیه و اصولا ارزش اینکه بخاطرش وطنو ول کنی داره؟
نیکلاس علی لیبر:
2010-Nov-26 جناب ناصری گویا هوای اربیل زیاد نساخته؟
عباس ناصری:
2010-Nov-26 البته به پای اروپا که نمی رسه، ولی واسه ی تنوع بد نبود! منظور من از کامنت بالایی کل زندگی به صورت عام بود. حالا یه چارتا مسافرت کاری هم توی این زندگی جا می شه دیگه... به نظرم آدم باید ارزش کلی زندگی رو بررسی کنه.
سید مهدی موسوی:
2010-Nov-27 بله کمی سخته. فکر می کنم چیزی باشه که من هیچ وقت نتونم باهاش کنار بیام. جناب آقای دکتر هم با توجه به این یکی و " شرب مدام " و ... گویا به جرگه مینیمال نویسان پیوسته اند.
parisa:
2011-Feb-22 براي من اين اتفاق افتاده عزيز ترين دوستم براي هميشه به مالزي رفت :sad:

ارسال نظر سریع

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

بچگیامون

سید مهدی موسوی — Mon, 08 Nov 2010 07:23:55 +0000

داغ:

خاطرات کودکی خیلی می تونه جذاب باشه. خاطرات دوران مدرسه ( مخصوصا از نوع ابتداییش).

نمی دونم چند تا از این خاطرات و اتفاقات برای شما هم افتاده اما اون دوران تا اونجایی که به ذهن من میاد همه تقریبا مثل هم بودن و کلا تنوع اینطور حوادث کمتر بود.
اصلا اون دوران همه چی کم بود. واسه دیدن هاج زنبور عسل چقدر باید صبر می کردیم تا این آدمکه بیاد با اون دستاش که پشتش بود و راه می رفت و آهنگ می زد ” وگ وگ وَََََگ، وگ وگ وَََََگ، وگ وگ وگ وگ، وگ…” تا کارتون شروع بشه و .. آخرشم نفهمیدیم هاج به مادرش رسید؟ نرسید؟ پرین هم یادم نمیاد آخرش چی شد. مثل چوبین. کلا مادر، دست نیافتنی بود تو این کارتون ها. پینوکیو هم که رسما از این موهبت محروم بود.

یه مشکلی که واسه من هیچ وقت حل نشد این پاک کن دو رنگه ها بودن. یه طرفشون آبی بود و یک طرفشون قرمز. یه مکعب متوازی الاضلاع که دور تا دورشم یه خط سفید بود. مشکل از اونجایی شروع می شد که تازه تازه معلم اجازه داده بود که با خودکار بنویسم. ( نمی دونم کلاس دوم بود یا سوم، مدرسه شما رو نمی دونم اما مدرسه ما معلم تشخیص می داد که کی اجازه داره با خودکار بنویسه). این قسمت آبی رنگ پاک کن مثلا مخصوص خودکار بود. اما مگه هر چیزی که برای یه هدفی ساخته می شه لزوما باید اون کار رو هم انجام بده؟! همیشه یا کاغذ سیاه می شد یا پاره. این شده بود استرس.

یه بار یادمه زنگ دیکته معلم که از رو کتاب شروع کرد به گفتن من حفظ شده بودم ( از بس مشق نوشته بودیم.) جلو جلو نوشتم. یهو به خودم اومدم دیدم خانم معلم متن رو عوض کرده و داره می گه. موندم کی پاک کنم، کی بنویسم! شدم گوله آتیش. ببین چقدر تابلو که معلممون همون موقع فهمیده بود و اومده بود بالا سرم می گفت عیب نداره، تا تو باشی جلو جلو ننویسی.

چقدر مشق می گفتن بعضی از این معلما! ۵بار از روی حسنک کجایی، دیکته … . حسنک کجایی رو شروع می کردیم مگه تموم می شد. ۵شنبه ها هم که دوباره کلی مشق و دیکته و … . فقط عشقش این بود که اگه دیکته ۲۰ بشی لازم نبود مشق بنویسی. عجب حالی می داد اون روزی که تو ۲۰ شدی و خانم معلم داره مشق فردا رو می گه.

سر این مشق نوشتن ها و دیدن دفترها چه خالی بندی های با مزه ای شنیده می شد. ” خانم اجازه! ما نوشته بودیم!” ” به خدا نوشته بودیم! ” ” دفترمون مونده بود تو کمد کلیدشم دسته مامنمون بود ” “خانم اجازه! آبجی کوچیکم پاره کرد ” …

یه سری اعجاز و فنون مخصوص هم مد شده بود. مثلا اگه پوست نارنگی رو با یه ظرافت خیلی خاصی و فاصله کمی از مداد تراش بچرخونی و همزمان فشار بدی دور مدادتراش تار عنکبوت درست می شه.

این گیره ها که به پائین دفتر می زدیم که ورق تا نخوره( این دفتر ۴۰ برگ قدیمیا بود پشتشم نوشته بود تعلیم و تعلم عبادت است. با مربع های ریز هم یه آدم رو کشیده بود که داشت رو تخته می نوشت).

شیطنت های چهارم پنجم هم عالمی داشت. پوست پرتقال رو با لوله خودکار بیک سوراخ می کردیم و شلیکش می کردیم. البته لوله این خودکار بیک ها کاربرد دیگه ای هم داشت. با آب و مایع ظرفشویی کف درست می کردیم بعد یه سرِ لوله خودکار رو می گذاشتیم تو لیوان آب و کف بعد می اوردیم بیرون و از اون سرش فوت می کردیم بیرون و حباب درست می کردیم. انیمیشن رو هم نهادینه کرده بودیم. کنار دفتر یا کتاب از این آدمک کوچولو ها می کشیدیم و اسلاید به اسلاید پیش می رفتیم بعد کتاب رو تند ورق می زدیم و می شد انیمیشن. اغلب هم یه آدم رو می کشیدیم که داره یه توپ رو می زنده تو گل. حاصل ساعتها زحمت می شد چند ثانیه لذت. یادمه کارتون من کمی طولانی بود و اول که توپ رو شوت می زد یه بار می خورد به تیر و برمی گشت بعد هد می زد و می رفت تو گل.

الان که دارم می نویسم چقدر خاطره و حرف داره یادم میاد.

به اشتراک بگذارید:

5 دیدگاه برای این نوشته:

نیکلاس علی لیبر:
2010-Nov-08 در اکثر مواقع خود خاطرات نیستند که شیرین اند گذشت زمان هست که اونها رو شیرین می کنه من چقدر از سر کلاس نشستن در مدرسه بدم می آمد الان همش خاطرات خوبه برام ولی فکر کنم اگر قرار باشه دوباره تکرار شه مزه اصلیش بر می گرده راستی می خواستم یک پست خبری بگذارم گفتم نوشته شما می سوزد باشد تا فردا اگر عمری باقی بود
سید مهدی موسوی:
2010-Nov-08 اتفاقا به همین هم رسیدم. تا بچه بودیم و هی استرس درس و امتحان رو داشتیم می گفتیم خوش به حال بابا راحت می شینه اخبار گوش می ده و روزنامه می خونه و ... حالا که امتحان نداریم و مشقامونم نوشتیم می گیم خوش به حال بچه ها. در مورد پست خبری بگم که لطفا پستتون رو بگذارید. ما خودمان سوخته ایم.
مریم قلی نژاد:
2010-Nov-09 آقای مهندس موسوی موضوع خیلی جالبی رو انتخاب کردید من فکر می کنم هرکسی خاطرات بچگی شما رو می خونه ناخودآگاه لبخند به لباش مینشینه چون شیطنت و خاطرات بچگیای خودمون برامون یادآوری می شه، ولی من هم فکر می کنم شایدحالا که زمانی از اون دوران می گذره برامون شیرین و با مزه شده. شاید اون دوران می خواستیم زودتر بگذره تا بزرگتر بشیم،دیگه مشق ننویسیم،دیگه کسی بهمون دیکته نگه و دیگه ... همه اون مشکلات ریز و کوچیک برامون دنیایی بود، حالا که بزرگتر شدیم و نگاهی به گذشته هامون می کنیم میبینیم ای کاش همه مشکلات به همان کوچیکی دوران بچگیمون بود، شاید مشکلات هم با ما بزرگتر شدن...
مهندس:
2010-Nov-13 با سلام خدمت دوست ندیده جناب آقای موسوی دلنوشته تون خیلی جالب بود و حسابی چسبید "اگه دیکته ۲۰ بشی لازم نبود مشق بنویسی. عجب حالی می داد اون روزی که تو ۲۰ شدی و خانم معلم داره مشق فردا رو می گه" اون وقت مثل بچه مودب ها دست به سینه می نشستیم و لیست مشقی که معلم می گفت رو فقط گوش می دادیم و به بچه هایی که تند تند یادداشت می کردند چپ چپ نگاه نگاه می کردیم . البته این لذت در صورتی که این اتفاق در روز پنجشنبه می افتاد چند برابر می شد. اون مدادهایی که یه سرش پاک کن داشت یادتون هست ؟ جامدادی ها چطور ؟ از نوع ساده گرفته تا پیشرفته اش که یک کیبورد کوچک بالاش داشت و بچه ها باهاش زنگ تفریح اجرای زنده موسیقی راه می انداختند ! یاد توپ پلاستیکی هایی که اصطلاحا دولایه می کردیم به خیر . دو تاتوپ می خریدیم و یکی اش را قربونی اون یکی میز و نیمکت های چوبی درب و داغون رو دیگه نگو راستی پنجشنبه شب ها حدود ساعت 21 برنامه ای با عنوان " بچه های دیروز " از شبکه پنج پخش می شه که همون برنامه کودک های زمان ما رو نشون میده با همون مجری ها ( خانم رضایی و ... ) . راستش رو بخوای نمیدونم چرا وقتی این برنامه تموم میشه صورتم خیسه؟ خیس خیس خیس
سید مهدی موسوی:
2010-Nov-13 سلام خدمت جناب آقای مهندس. توپ پلاستیکی ها رو که نگو. ما تا خود دبیرستان هم عوالمی داشتیم با این ها. در مورد برنامه بچه های دیروز خیلی ممنون، نمی دونستم. در مورد صورت خیستون هم باید بگم در این مورد نه تنها شبیه به هم نیستیم بلکه ارتباط حسی هم نتونستم باهاش برقرار کنم!

ارسال نظر سریع

© mmousavi for ماندگارترین, 2010. | Permalink | 5 comments | Add to del.icio.us
Post tags: دوران ابتدایی، مدرسه، هاج زنبور عسل،, دوران مدرسه، هاج زنبور عسل، کارتون، پینوکیو، دیکته، مداد پاک کن

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

ضرب المثل هلندی

نیکلاس علی لیبر — Wed, 03 Nov 2010 08:48:07 +0000

داغ:

یک ضرب المثل هلندی هست که می گوید
Een ezel stoot sich geen twee malen aan een’ steen
یعنی الاغ دو بار پایش به یک سنگ نمی خورد.

حالا این دراز گوش چهار پا با همه …یتش می داند که وقتی چیزی را امتحان کرد دوباره آزمودنش چیزی جز …یت نیست. حالا این چه ربطی دارد به ماندگارترین، کمی صبر کنید می فهمید.

این رستوران دانشگاهی که الان در آن هستیم یک منویی دارد که نه فقط هر روز، بلکه هر لحظه عوض می شود. یعنی چیزی حدود صد نوع غذای مختلف دارد که بسته به ساعت روز و ایام هفته به صورت چرخشی تغییر می کند به طوریکه در هر زمان می توان از حدود سی تا چهل گزینه مختلف برای صبحانه، نهار و عصرانه چیزی را انتخاب کرد. بنابراین دستگاه معادلات آندردیترمایند بوده و چون تعداد معادلات بیش از مجهولات است می توان اثبات کرد که پاسخهای مختلفی برای دستگاه معادلات وجود دارد. نکته کنکوری مساله این جاست که علی رغم اینکه اینجا یک جزیره است و کلی صنعت ماهیگری دارند تقریبا تمام غذاهای رستوران با گوشت و مرغ تهیه می شود و به ندرت ماهی و غذای دریایی پیدا می شود. و شما بهتر از من می دانید که در بلاد کفر این غذاها حلال نیستند. بنابراین از این لیست وسیع صد گزینه ای چیزی کمتر از تعداد انگشتان یک دست باقی می ماند.
دفعه اولی که رفتم برای نهار چیزی بگیرم گفتم این غذاهای چینی را یک امتحانی بکنم بد نیست. چشمتان روز بد نبیند. بگذریم از شرح ما وقع. خلاصه گذشت. فقط شکلک چینی این غذا رو یادداشت کردم که اگر روزی روزگاری گذارمان به یک رستوران چینی افتاد قبل از سفارش چک کنم که از این شکلکها در منوی غذا موجود نباشد.
دفعه بعد گفتم از این غذاهای بشری که انسانها در همه جای دنیا می خورند انتخاب کنم. چیزی مثل ساندویچ، اسپاگتی، فیله کبابی و … ولی دیدم با اعمال دو شرط حلال بودن و قابل خوردن بودن دستگاه معادلات دارای پاسخ یکتا بوده و آن پاسخ چیزی نیست جز ساندویچ تن ماهی که دقیقا همانطور که از نامش بر می آید ساندویچ تن ماهی است یعنی بدون هیچ مخلفات اضافه ای. یعنی تن ماهی رو جلوی چشمانم باز می کنند و یک قاشق تن ماهی می گذارد وسط یک نان تست کوچک و بعد از وسط نصفش می کند همین.
هر دفعه که برای سفارش غذا می رفتم مثل اولیور تویست که به ملاقه نوانخانه آقای بامبل نگاه می کرد به این گزینه ها نگاه می کردم تا شاید فرجی شده باشد و پاسخ دیگری برای این معادله خلق شده باشد اما دریغ. تا اینکه امروز دوباره دل را به دریا زدم و با حذف شرط قابل خوردن بودن و اعمال شرط قابل قبول بودن غذای چینی از میان همان گزینه های محدود پاسخ دیگری برای معادله انتخاب کردم. محاسبات اولیه نشان می داد که گزینه ای هست به نام اسپاگتی با سس لوبیای فرانسوی و کلی ذوق کردم ولی وقتی سفارش دادم این خانم هایی که سفارش می گیرند چون دیگر من را می شناسند بدون این که من چیزی بگویم خودشان گفتند در سس این غذا گوشت هست و نمی تونی بخوری. گفتم پس خودت بیا بگو کدامشان گوشت و مرغ ندارد. حالا این مکالمات به همین سادگی که من می گویم هم نیستها. بیشترین کلمه ای که این دوستان متوجه می شوند نو چیکن پلیز و نو بیف پلیز است. من هم تقریبا هیچ چیز از حرفهایشان متوجه نمی شوم. یعنی اصلا نمی فهم چینی حرف می زنند یا انگلیسی. خلاصه گفتم یکی اش را خودت انتخاب کن ولی جان مادرت از این سوپ آبکی ها نباشه.

خلاصه، در انتها من ماندم با دو کاسه سبزی پخته، یک کفگیر برنج و یک سوپ. سبزی اش چیزی شبیه کاهو بود که مطمئنم فقط یک قل در آب جوش خرده بود و فکر کنم حتی نمک هم نداشت. سوپش هم آب جوشی بود که کمی ذرت پخته در آن شناور بود و تخم مرغی در آن هم زده بودند و حاضرم به تمام مقدسات قسم بخورم که این تخم مرغ را خام در آب جوش هم زده بودند. دقایقی بعد من در پیشخوان رستوران مشغول گفتن تونا فیش ساندویچ پلیز بودم.

این جاست که می گویند این چهار پای درازگوش پایش دوبار به یک سنگ نمی خورد اما دریغ از این انسان دو پا.

پی نوشت یک: متاسفانه یا خوشبختانه دوربینی دم دست نداشتم تا شما را در لذت این غذا شریک کنم.
پی نوشت دو: متاسفانه یا خوشبختانه در سایر موارد دوربینی دم دست داشتم و به زودی شما را در لذت این غذاها شریک خواهم کرد.

به اشتراک بگذارید:

13 دیدگاه برای این نوشته:

راحیل خوش نظر:
2010-Nov-03 :cwy:
سید مهدی موسوی:
2010-Nov-03 خاطره خوبی بود و از آن بهتر بیان این خاطره. این قسمتش جالب بود : " مثل اولیور تویست که به ملاقه نوانخانه آقای بامبل نگاه می کرد به این گزینه ها نگاه می کردم تا ... ". فکر کنم کم کم مجبور شوید دست به کار شوید و حاصل هنر آشپزی خودتان با چاشنی خاطرات آش مادر گرامی را میل بفرمائید.
نیکلاس علی لیبر:
2010-Nov-03 برادر موسوی فکر کردی اگر آشپزی نمی کردیم بعد از گذشت یک ماه زنده بودیم که بخواهیم در ماندگارترین چیزی بنویسیم
عباس ناصری:
2010-Nov-03 پس ما توی این سال ها چه نعماتی داشتیم توی دیار غربت و باز هم ناشکری می کردیم!! دکتر جان! صمیمانه منتظر رویت تصاویر این مثلا غذاها هستیم. دریغ نفرمایید!
سید مهدی موسوی:
2010-Nov-04 البته که می دانستم چنین بوده. گفتم که شاید خاطره ای هم از هنرنمایی خویش بنگارید.
مریم قلی نژاد:
2010-Nov-06 آقای دکتر یه چیزی که تو غذاهای چینی و ژاپنی و ... کلاً چشم بادومی هاجالب است شکل و شمایل اونهاست. اما وقتی وارد بحث مواد استفاده شده داخل غذاهاشون میشیم می بینیم ما ایرانی ها خیلی خوش خوراک تر از اونها هستیم و حداقل به خیلی از موجودات زنده دیگه اجازه زندگی کردن می دیم و یا شانس خوردنشونو میسپاریم به جونورهای دیگه... :blink:
نعیمه:
2010-Nov-07 این نیز بگذرد سخت نگیرید.تن ماهیم خوبه :whistle: :smile:
Kazrit:
2011-Jul-26 جان مادرت تعریف از این بهتر نداشتی‌ هم وقت ما رو گرفتی‌ هم اینکه در قرن بیستم یه دکتر هنوز اینقدر امل فکر می‌کنه که دنبال حلال حرومه غذاشه اما به ناموسش در زندان ایران تجاوز می‌کنن دم نمیزنه.فردا سر ملت ما بی‌چاره چی‌ میاد با تفکرات بی‌ حد و حساب شما. اصلا چرا شما هارو میفرستند خارج چندوقت دیگه حتما می‌خواهید اعلام کنید امام زمان اومد خودش ساندویچ برات اونجا درست کرد یا اینکه هر کسی‌ از بچگی‌ آدامس با غذایی چینی‌ بخور فلان می‌شه. میگن ایرانیهایی که در دستگاه دولتی هستن بیسوادن اول باورم نمی‌شد.
shirin:
2011-Jul-26 جالبه که یک نفر پیدا شد مثل خر حرف شما رو تایید نکرد. بازم غیرت این Kazrit
a:
2011-Jul-27 چقدر راحت آدما در مورد هم نظر می دهند بدون اینکه همدیگر رو بشناسند.
راحیل:
2011-Jul-30 با خانم یا آقای a موافقم. و ای کاش می شد یه خرده هم که شده برای اعتقادات هم ارزش قائل باشیم ...
مریم:
2011-Aug-01 آقا یا خانوم kazrit بهتره آدمها قبل از هر حرفی که می زنن کمی اون رو تو دهن مزه کنند، یکم اطلاعات از اون داشته باشند و بی دلیل از چیزی که ازش شناختی ندارند قضاوت نکنند و هرچی به ذهنشون می یاد رو به زبون نیارند... واقعاً برات متأسفم
سید مهدی موسوی:
2011-Aug-10 داشتم به رابطه سواد و اعتقاد داشتن به حلال و حرام بودن غذا فکر می کردم. همچنین به ایرانیهای در دستگاه و همچنین به جان مادرت. اعتقادات خیلی از آدم ها برام خنده دار بوده اما هیچ وقت باعث نشده بهشون توهینی کنم.

ارسال نظر سریع

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

شرب مدام

نیکلاس علی لیبر — Fri, 22 Oct 2010 11:42:45 +0000

داغ:

دیدن بعضی وقتها دارین از یه چیزی لذت می برین ولی می دونین داره تموم می شه.
و می دونید که هیچکاری نمی تونید بکنید که جلوی تموم شدنش رو بگیرید.
چیکار می کنید این وقت ها

به اشتراک بگذارید:

23 دیدگاه برای این نوشته:

راحیل خوش نظر:
2010-Oct-22 از بین رفتنی بودن چیزهای دنیا از ویژگی های ذاتی اون هاست. "کل شیء هالک الا وجهه" همه مون این رو تجربه کردیم که شاهد از دست رفتن چیزهایی باشیم که دوستشون داریم و کاری هم از دستمون بر نیاید. به همین خاطر هم هست که آدم باید قدر چیزهایی رو که داره بدونه شاید تا لحظه ای دیگه صاحبشون نباشه، مگه نه؟!
سید مهدی موسوی:
2010-Oct-23 اینکه چیکار می کنیم بستگی به این داره که اون چیزی که داریم ازش لذت می بریم چی هست. منظور از اینکه " چی هست" اینه که چه ماهیتی داره، چطوری بوجود آمده، چی شده که ما از اون لذت می بریم، چی شده که داره تموم می شه، چطور به این موضوع رسیدیم که نمی توینم هیچ کاری برای تموم نشدنش بکنیم و اساسا این وقت ها چه وقتیه. اگه اون "چیز" چیزی باشه که ما در بوجود اومدنش هیچ نقشی و تاثیری نداشتیم و همچنین در این که لذت بخش باشه نیز، باید بگم که یه "چیزی" بوده که کسی یا گروهی یا ذاتی برای خاطر ما یا برای خاطر خودش یا برای اینکه اون "چیز" استعداد بودن رو داشته اون چیز رو هدیه، تولید و یا خلق کرده. پس اگه اون "چیز" داره تموم می شه علتش اینه که اون شخص یا گروه یا ذات به هدفشون از هدیه دادن، تولید کردن و یا آفریدن اون "چیز" رسیدن و در واقع نیت بوجود آمدن اون "چیز" به غایت خودش رسیده و از اونجایی که این ما نیستیم که اون رو بوجود اوردیم و ما نیستیم که هدف بوجود اوردن اون رو تعیین کردیم و باز این ما نیستیم که زمان تحقق این نیت رو تعیین کردیم، اساسا نمی تونیم نظری، تلاش و کوششی و کاری برای تموم نشدنش انجام بدیم. اما اگه اون "چیز" چیزی باشه که بوجود آمدنش به نحوی از انحا وابسته به ما باشه یا به هر دلیلی وجود اون به یکی از احساسات، عواطف و تفکر ما گره خورده باشه یا حتی در اینکه اون "چیز" لذت بخش باشه نقشی داشته باشیم، باید دید که چی شده که داره تموم می شه. حالات ممکن به شرح زیر است: 1. اون "چیز" اون هدفی و اون انتظاری رو که ما از بوجود اوردنش داشتیم براورده کرده و کارایی دیگه ای هم براش در نظر نگرفتیم. پس در واقع تاریخ مصرفش تموم شده. 2. اون "چیز" خیلی از اونی که میخواستیم بسازیم یا داشته باشیم دوره و هیچ امیدی هم نیست که به اون هدف نزدیک بشه پس ما خودمون اون چیز رو از بین می بریم تا "چیز" جدید دیگه ای رو آغاز کنیم. 3. اون "چیز" به هدفی که ما می خواستیم برسیم نزدیک بوده ولی به علل و عواملی ما به این نتیجه رسیدیم که هدفی که ما قراره به اون برسیم، هدف مناسبی نیست. یعنی در واقع هدف خوبی نیست و تغییری در تفکر ما بوجود اومده. پس اون "چیز" بهتره از بین بره. 4. هدف، هدفِ خوبی بوده. اون "چیز" هم "چیز" خوبی بوده. اما همه اینها عطف به زمان گذشته بوده. یعنی ماهیت هدف، "چیز" و اون احساس لذت بردن به مرور زمان منقلب شده. ... حتما حالات دیگه ای هم داره. اما حالا کاری که ما در هر یک از این حالات می تونیم بکنیم به این شرحه: 1- در واقع تاریخ مصرف اون "چیز" تموم شده و این موضوع نمی تونه چیز ناراحت کننده ای باشه. لابد اون روزی که این "چیز" رو بوجود می اوردیم و فقط یه هدف کوتاه مدت برای اون تعیین کردیم به تموم شدنش هم فکر کردیم. مثل خرید یک عدد بستنی قیفی. 2- در حالت دوم هم که قضیه روشنه. ما یه "چیزی" می خواستیم که با اون "چیزی" که بوجود اوردیم خیلی فاصله داره. پس نیازی نیست به اشتباه خودمون ادامه بدیم. مطمئنا لذتی هم نداره. کاری هم نمی کنیم. نه اینکه نتونیم، نمی خواهیم. 3- خوب بعضی چیزا هستن که یه وقتی برای ما مهم بوده اما حالا نیست. در این صورت ممکنه خیلی چیزا که یه زمونی مهم بوده دیگه نباشه و اصلا لزومی هم به بودنشون نباشه و بهتره تموم بشن. 4- مورد چهارم هم که روشنه. اما یه حالت دیگه ای هم هست. اون "چیز" خوب بوده خوبم هست و حداقل برای ما لذت بخشه. دراین حالت ما به اون کاری که قبلا برای بوجود اوردنش و حفظ کردنش انجام دادیم ادامه می دیم و اصلا معنی نداره که بگیم نمی تونیم کاری واسش بکنیم. چون اون "چیز" ماهیت وجودیش رو از ما گرفته. پس نیازی هم به فعالیت اشخاص خارج از ما نداره. مگر اینکه ما تعریف خوب بودن اون "چیز" رو جوری تعریف کرده باشیم که به بازخورد های دیگران مرتبط، وابسته یا حتی گره خورده باشه. در این حالته که از دست ما "شاید" کاری برنیاد. البته این موضوع هم کلی نیست. من تا حدودی اطمینان دارم که در این مورد هم این مائیم که تصمیم می گیریم اون "چیز" بمونه یا تموم بشه. درکل اگه با من باشه هیچ وقت خوب بودن یا نبودن "چیزی" که خودم بوجود آوردم را وابسته به بازخورد دیگران نمی کنم. یعنی اگه بدونم یه "چیزی" ذاتا خوبه، نگاه نمی کنم ببینم آیا این "خوب" از نظر دیگران هم خوبه یا نه. البته شاید نگاه کنم اما مطمئنا نمی گم اگه از نظر دیگران خوب نبود پس باید بره. حتما نظر من در مورد شعر محبوب خودم "پائیز" و منفور شنوندگان رو یادتون هست. البته دیگه وقت نشد در مورد " چطور به این موضوع رسیدیم که نمی توینم هیچ کاری برای تموم نشدنش بکنیم و اساسا این وقت ها چه وقتیه." صحبت کنم.
مریم قلی نژاد:
2010-Oct-23 وقتی می دونیم چیزی هست که از داشتنش لذت می بریم و می دونیم زمانی به پایان میرسه و یا تموم میشه، باید تا آخرین لحظات از وجودش لذت ببریم بلکه حسرتش برامون نمونه، تا وقتی شاهد تمام شدنش بودیم حتی فکرش باز باعث لذتمون باشه، گاهی وقتا چیزهایی رو از دست دادیم اما یاد کردن از اون چیزا و یا زنده کردن یادشون برامون زیبا و دوست داشتنی و یا با همون احساس قبل لذت بخش شدند البته نباید فراموش کنیم هیچ چیز در این دنیای فانی موندگار نیست جز وجود پاک "خدا" ...
سید مهدی موسوی:
2010-Oct-25 باز من یه بحث رو اشتباهی جدی گرفتم!
نیکلاس علی لیبر:
2010-Oct-25 برای درک سخنان آقای موسوی گذراندن پیش نیاز اسفار ضروری است
نیکلاس علی لیبر:
2010-Oct-25 فرض کنید نشسته اید در یک قطار که دارد به ایستگاه می رسد.
سید مهدی موسوی:
2010-Oct-25 دبیرستان که بودیم و چند باری اردوی مشهد داشتیم، همیشه ایستگاه مشهد که پیاده می شدیم خوشحال بودم و ایستگاه تهران که پیاده می شدیم، ناراحت. در هر جفت حالت ها هم نمی شد کاری کرد. چون این یه هدیه ای بود که برای خاطر دلمون کسی بهمون داده بود و تموم شده بود و رفته بود پی کارش. سر و ته و وسط پیاز به همراه مسئول اردو هم عملا هیچکاره بودند. ----------------------------- فکر کنم حس و حال ما در این جور مواقع بستگی به این دارد که به چه ایستگاهی رسیده ایم و چه چیزی منتظر ماست. اما در مثال شما کاری از دست ما بر نمی آید جز اینکه کمی حسرت، کمی ای کاش و ... اما خوب در مثل مناقشه نیست. من که می دانم "چیز" دیگری را می گویید! :sleeping:
نیکلاس علی لیبر:
2010-Oct-26 خوب است که می دانید آن چیز دیگر چیست. بگوید ما هم بدانیم آن چیز را
نیکلاس علی لیبر:
2010-Oct-26 این رو جدی گفتم ها می خواهم بدانم آن چیز چیست؟ حداقل از دید شما چیست؟
سيد مهدی موسوی:
2010-Oct-26 حالا ما یه حدسی زدیم و یه تیری پرتاپ. بگذار تا کمی بگذرد. ( یه جواب نوشته بودم به این مضمون: آخیش. کلی ما پرسیدیم و جواب نشنیدیم. حالا می تونیم جبران کنیم :silly: . که وقتی دیدگاه آخر رو نوشتید پاک کردم.) بگذار رو حساب ترسمون که می ترسیم اشتباه باشد. اما دوست دارم این بحث رو ادامه بدید.
نیکلاس علی لیبر:
2010-Oct-27 خوب اگر دوست دارید ادامه بدهیم
سید مهدی موسوی:
2010-Oct-27 مثلا برای شروع می توانید در مورد انگیزتون برای نوشتن این پست صحبت کنید. شبیه حرفیه که برای شروع در دل کردن زده می شه.
سجاد ب.یکتا:
2010-Oct-27 سعی میکنم در اون دورانی که دارم از اون چیز لذت میبرم به تموم شدنش فکر نکنم و بیشتر از اون چیز و لحظات لذت ببرم و خاطرات خوش بیافرینم با علم به اینکه میدونم تموم شدنیست. وقتی تموم شد خیلی نگران نیستم چون در عین ناتوانی انسان, خداوند قدرتی به انسان داده تا بتونیم با اراده شرایطی مشابه به اون رو دوباره و چند باره در طول دوران زندگیمون ایجاد کنیم.
سید مهدی موسوی:
2010-Oct-28 با نظر دوست خوبم مخالفم. من دوست ندارم از چیزی که یه روزی تموم می شه لذت ببرم به این نیت که با قدرتی که خداوند بهم داده شرایطی مشابه به اون رو دوباره و چندباره در طول دوران زندگیم ایجاد کنم. من سعی می کنم قبل از اون دورانی که از اون چیز لذت می برم به این فکر کنم که اون چی هست که دارم ازش لذت می برم. البته منظور از لذت بردن رفع نیاز هامون از قبیل غذا خوردن و آشامیدن و غیره نیست. لذت چیزی فراتر از رفع حاجات غریزی و احیانا ذاتی ماست.
عباس ناصری:
2010-Nov-03 "شبیه حرفیه که برای شروع درد دل کردن زده می شه..." چه تعبیر پرمعنایی از جناب موسوی! به شدت با این برداشت موافقم!
نیکلاس علی لیبر:
2010-Nov-04 به به جناب ناصری از این طرفها دیروز صاحبخانه، امروز مهمان سرزده
نیکلاس علی لیبر:
2010-Nov-04 ما در پیاله عکس رخ یار دیده ایم ای بی خبر ز لذت شرب مدام ما
سید مهدی موسوی:
2010-Nov-04 چه شده که می دانید لذت شرب مدامتان در حال اتمام است و از قضا از دست دلتان هم کاری بر نمی آید؟!
نیکلاس علی لیبر:
2010-Nov-04 اخوی ما خودمان یک زمانی بازجو بودیم این را با چه زبانی بگوییم
سید مهدی موسوی:
2010-Nov-04 بگو کیو کشتی تا بذارم بری. :lol: -------------------------- جناب آقای دکتر! ما که باشیم که از لذت شرب مدام و چه می دانم پیاله و کاسه کوزه خبر داشته باشیم. اصلا عکس رخ یار دیده اید که دیده اید. نوش جانتان :biggrin: سرهنگ ناصری! راه و باز کن جناب تیمسار تشریف ببرن.
سید مهدی موسوی:
2010-Nov-04 البته برای تنوع لطفا جمله "ما خودمان یک زمانی بازجو بودیم" را به زبان های: 1. فارسی رایج مملکت 2. فارسی دری 3. ( بین لری، ترکی، کردی، ترکمنی، شمالی، بلوچی و دیگر اقصا نقاط ایران یک زبان به انتخاب) 4. انگلیسی 5. چینی ( و احیانا دیگر گویش های زنده آن طرف ها) ترجمه بفرمائید تا بدهیم طلا بگیرند. راستی هلندی هم. لطفا.
نیکلاس علی لیبر:
2010-Nov-04 خوشم می آید جمله هنوز در یادتان هست البته ما جزو آمرین بودیم نه عاملین :wink:
عباس ناصری:
2010-Nov-04 دیگه بدتر!! :wink:

ارسال نظر سریع

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

سلام از جزیره ای دورافتاده

نیکلاس علی لیبر — Fri, 08 Oct 2010 09:00:59 +0000

داغ:

یکی از نکاتی که از ابتدای راه اندازی ماندگارترین مجازی به آن فکر می کردم ایجاد ارتباط بین دوستان مشترکی است که مرزهای جغرافیایی میانشان فاصله انداخته است. به نظرم نوشتن در این دفتر این امکان را می داد که فاصله میان مرزهای جغرافیایی و یا حتی مهمتر از آن دیگر مرزها کاهش پیدا کند. با این حال اگر چه محتمل بود اما به خیالم هم نمی رسید که روزی خودم از جزیره ای دورافتاده بخواهم از این ابزار برای کاهش فاصله ها استفاده کنم. به هر حال، من هم اکنون جداافتاده ای از سرزمین مادری ام هستم. ورود خودم رو به گروه جدا افتاده ها تبریک می گویم و سعی می کنم از این به بعد بیش از گذشته از این دفتر استفاده کنم.
فعلا این عکس را داشته باشید. این تصویر چشم اندازی است که از پنچره اتاقم دیده می شود.

به اشتراک بگذارید:

4 دیدگاه برای این نوشته:

سید مهدی موسوی:
2010-Oct-09 سلام ما را هم پذیرا باشید. اینجا جایتان خالیست. البته آنطور که من شنیده ام برای مدت 3 ماه در ایران نیستید. اما برخی از جملات به شکیات اضافه می کنند. مثلا: "ورود خودم رو به گروه جدا افتاده ها تبریک می گویم و ... ". البته شاید منظور جدا افتاده ای باشد که قصد بازگشت هم دارد ( از نوع سریعش). شاید. حتما از اخبار این چند روزه خبر دارید. پایان نامه خانم خوش نظر در همایش روز بتن به عنوان پایان نامه اول انتخاب شد. همچنین چندین ارائه مقاله در این کنفرانس از جانب انستیتو مصالح بود. " و سعی می کنم از این به بعد بیش از گذشته از این دفتر استفاده کنم. " منتظر یادداشت های جدید شما می مانم. موفق باشید.
مریم قلی نژاد:
2010-Oct-12 سلام و عرض خسته نباشید خدمت آقای دکتر: واقعاً جای شما را در انستیتو خالی می بینم مخصوصاً زمانی که انستیتو خلوت میشه یاد حساسیت شما به این موضوع می افتم و باز بیش از پیش یادی از شما کرده و جایتان را سبز میکنیم البته نشستن خانم خوش نظر سر میز شما تخفیف کوچکی به دلتنگی ما می کند، سلام گرم ما را به خدمت خانم محترمتان و آقا پسر گلتان برسانید. سلامت،شاد و پیروز باشید... :smile:
نیکلاس علی لیبر:
2010-Oct-13 ممنون خانم قلی نژاد همونطور که از انستیتو مستقیم به فرودگاه رفتم احتمالا برگشتن هم مستقیم از فرودگاه به انستیتو می آیم. مواظب دوستان باشید
عباس ناصری:
2010-Nov-03 گویا من خیلی از قافله عقبم! دکتر جان، جای ما رو هم توی اون جای دورافتاده که اسمشو هم نمی دونم! خالی کنین؛ حسین آقای گل رو هم یک ماچ آبدار!

ارسال نظر سریع

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

آرزوها

راحیل خوش نظر — Tue, 21 Sep 2010 07:00:35 +0000

داغ:

این کلبه را چنین آباد منگر
ما بودیم و آرزوی داشتن کلبه ای
پاهایمان اما توان برخاستن نداشت
ناگاه عابری آمد
دستمان را گرفت و ساختن آموختمان
ما ساختیم، او سوخت، اما برنیفروخت
وقتی آرزویمان را تجسم یافته در برابر دیدگان خود نظاره کردیم
به حرمت شوق مقدس او به راه افتادیم تا از هر ویرانه کلبه ای بسازیم

به اشتراک بگذارید:

2 دیدگاه برای این نوشته:

ناشناس*:
2010-Sep-25 کار بسیار خوبی بود. بالاخره باید بین کسایی که برای دیگران وقت میگذارن و کمک میکنن، با افراد دیگه فرق گذاشت. قدردانی از دکتر لیبر، کاری بود که زودتر از اینها باید انجام میشد و بچه های گروه ssc در این کار پیشدستی کردن. دست همشون درد نکنه. * اینجوری بهتره
امیر:
2011-Apr-09 :smile: salam doste aziz esme man azire khoshnazare va kamelan be sorate etefaghi webloge shomaro peyda kardam vajaleb bod baram ke familiye shoma ba familiye man yekie vali ghasde man in nist ye jaye neveshtehat baraye manjaleb bod ke neveshte bodi engar hamin doroz bod kevarede daneshkadeye fani va mohandesi shode bodam va fekram mashghole kheyli chiza mesle darsaro yad migiram ya..... manam sale 89 varede daneshgah shodam va darhale hazer be tahsil dar reshteye mohandesiye sanaye hastam vali fekrayi mesle fekraye on mogeye shoma mano azaram mide aat mikham komakam koni va begi ke mogeyi ham ke delsard mishodi chikar mikardi? khoshhal misham ba shoma ertebate interneti dashte basham idiye man dar yahoo:khoshnazara

ارسال نظر سریع

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

تشکر و قدردانی

راحیل خوش نظر — Sun, 19 Sep 2010 15:06:41 +0000

داغ:

خداوند مهربان را شاکرم که مرا نیرو بخشید تا نگارش پایان نامه پیش رو را به اتمام برسانم. اکنون که قریب به چهار سال از پژوهش هایم در زمینه تکنولوژی بتن خودتراکم در دانشگاه تهران می گذرد، بر خود لازم می دانم کمال تقدیر و تشکر خود را نثار کسانی کنم که در این مسیر پر فراز و نشیب لحظه ای از راهنمایی، پشتیبانی و تشویق من دریغ نکردند. از استاد بردبارم، آقای دکتر محمد شکرچی زاده، که تمام روزهایی که تحت نظارت ایشان مشغول به کار بودم سرشار از آموختن توامان علم و اخلاق بود، نهایت تشکر را دارم. در پرتو روحیه پر از امید ایشان بود که تمام دلسردی ها رنگ می باخت و در سایه وجود خستگی ناپذیرشان، پرسش های گاه و بی گاهم پاسخ می یافت. از آقای دکتر نیکلاس علی لیبر، استاد بزرگوارم، که قدم به قدم در تمامی مراحل این پژوهش مرا همراهی کردند و الگویی بی نظیر از یک پژوهشگر و یک استاد فداکار در ذهن من حک نمودند، کمال قدردانی را دارم. آموختن نحوه انجام یک کار تحقیقاتی مؤثر در کنار لذت بردن از کار گروهی بدون شناخت این دو عزیز امکان پذیر نبود و بی شک این آموخته ها در زندگی نیز بسیار به کارم خواهد آمد.
از خانواده عزیزم که از کودکی، شور دانستن و لذت کشف و جستجو را در من بیدار کردند، استقامت در تلاش را به من آموختند و در تمام این سال ها با فراهم کردن آرامش فکری و آسایش روحی، بسیاری دشواری ها را بر من آسان نمودند، با تمام وجود قدردانم.
از استادان ارجمند آقای دکتر نائینی برای یاری های بی دریغشان در زمینه ساخت دستگاه، خانم دکتر زهرایی، به خاطر راهنمایی های مؤثرشان در زمینه مطالعات آماری، آقای پروفسور خیاط، برای نظرات مفید علمی که ارائه فرمودند و خانم دکتر حکیم الهی که در بخش شیمی این پژوهش کمک مؤثری نمودند بسیار سپاسگزارم.
از مدیران محترم انستیتو مصالح ساختمانی دانشگاه تهران که در این مدت نهایت همکاری را مبذول داشتند، آقایان مهندس نعمتی، افتخار، فرنام، میردامادی و ماهوتیان صمیمانه تشکر می نمایم. همچنین، از آقایان مهندس مهدی پور، سناجیان، صادقی، دهنادی، آقای نوری و خانم ها مهندس ورامینیان، عباسپور و خانم ها مطلوبی و آزاد (کارشناسان شیمی) بابت همکاری و پی گیری مستمر در ساخت دستگاه ها و کالیبراسیون آن ها کمال تشکر را دارم. از آقایان مهندس زین الدین و میردامادی نیز بابت در اختیار قرار دادن مراجع علمی سپاسگزاری می نمایم.
از اعضای سابق و فعلی تیم بتن خودتراکم انستیتو مصالح ساختمانی دانشگاه تهران که کمک شایانی در بخش انجام برنامه آزمایشگاهی و تفسیر نتایج نمودند، خانم ها دهقان، ثابت، جوهری مقدم، جاویدمهر، جلیلی، محمدنژاد، باقری، کمالی نژاد، و آقایان پورضرابی، اعتمادرضایی، زارع، ریاحی، افضلیان، راشت نیا، بابانژاد، باقرزاده و موسوی بسیار سپاسگزارم و برای همگی آرزوی موفقیت روزافزون می کنم.
در ادامه از تکنسین های محترم آزمایشگاه مصالح ساختمانی دانشگاه تهران، آقایان گلزاری، ریحانی، روحانی و میرصدیق، و همکاران گرامی در انستیتیو مصالح ساختمانی، خانم قلی نژاد و آقای علی زاده تشکر می کنم. همچنین از حمایت مالی شرکت ب.آ.اس.اف ایرانیان برای انجام این پروژه بسیار سپاسگزارم.
در پایان لازم می دانم از دوستانی که در تدوین این پایان نامه همکاری نمودند، خانم ها مهندس رحمانی، منصوری، خوش نظر و رحیمی، برای همکاری در نگارش پایان نامه، خانم مهندس عباسی و خانم شرافت، برای راهنمایی در بخش مطالعات آماری، و خانم ها مهندس خانی و راشدمحصل، برای نظرات سودمند در نگارش مقالات انگلیسی، که هیچ گاه لطف خود را از اینجانب دریغ نکردند قدردانی کنم. بی شک بدون تلاش این عزیزان انجام این پروژه تحقیقاتی ممکن نبود.

به اشتراک بگذارید:

3 دیدگاه برای این نوشته:

یاسمن شرافت:
2010-Sep-24 اااِِِ..... اسم من اینجا چیکار می کنه؟! :biggrin: تو که همه کارا رو خودت کردی :cool:
عباس ناصری:
2010-Nov-03 گرچه خیلی دیر، ولی تبریک صمیمیانه ی من رو هم پذیرا باشید. به امید موفقیت های بیش از پیش شما با توجه به روحیه ی علم آموز و پژوهش دوست شما :)
سمیرا:
2012-Jan-24 سلام راحیل خانم متن تشکر و قدردانی تون زیبا و جامع بود تصمیم دارم با کمی دستکاری متن رو برای پایان نامه ام استفاده کنم :smile: با تشکر :tongue:

ارسال نظر سریع

Feed enhanced by Better Feed from Ozh