اتفاقاتی در حال رخ دادن است. نیازی نیست تا همه چیز از آغاز تا پایان روشن باشد. همین که بدانی دو سال در پروژه ای بوده ای و شاید به زودی قرار باشد که بروی تا جای کسی را پر کنی که خود جای کسی را پر کرده است و البته کسی را هم بیاورند تا جای تو را که جای کسی را پر کرده ای،  پر کند، می شود دلیلی خوب تا وقتی در ایستگاه مترو چند لحظه منتظر مانده باشی، کاغذی برداری تا چیزی بنویسی که نوشته باشی.

از این تقریبا دو سال خاطرات زیادی دارم. چه اون دوره که برای انجام تست بارگذاری تو طبقات ۴ – و ۲ – گذشت و چه زمان اجرای بتن خودتراکم ستون های کامپوزیت و چه بعد از اون. یادش به خیر اجرای scc . یکی از پرزحمت ترین، سخت ترین، و در عین حال جالبترین و  دلچسب ترین کارام بود. از بحث های طولانی و بعضا خنده داری که با اپراتور بچینگ داشتیم تا رد  یا اصلاح کردن بتن های مشکل دار و بحث های جدی و  بعضا تنش آفرینی که با نماینده پیمانکار داشتیم.

و کارگرها. این مجموعه جالب.

و کارگران. این قشر خاص. مردانی که گلیمشان را به مختصات بازوانشان پهن می کنند و زبانشان را به رنگ دل. مردانی که ساده حرف می زنند، ساده باور می کنند، ساده فریب می خورند، ساده فریب می دهند، ساده دروغ می گویند و ساده زرنگی می کنند و تویی را که از پیچش این روزگار پر پیچ، پر از هیچ شده ای و پیچیده، به فکر وا می دارند. کارگران. این قشر خاص.

شاید روزگاری، کاغذ که کنارم باشد و زمان که یاری، بنویسم. تا نه اینکه نوشته باشم، که یادم باشد که روزی فهمیدم زندگی ساده تر از آن است که باور دارم.

——————————————————————————

وقتی از قیل و قال دانشگاه فارغ شدم، به خود گفتم زمان آن رسیده تا نیمی از آرزوهای گذشته را به یادآری و زمان را خرج ایمان و آرمان و انسان و آسمان و اینان و آنان کنی. و من اینک نشسته بر یک صندلی چوبی که همچون من تعلقی بر این برهوت ندارد و همچون من به آخر نرسیده، و باز همچون من نه از میل خویش و نه از اختیار و نه از اندیشه و هدف و غایت خویش که از ستاره روز تولد، بخت همزاد، اقبال یا تقدیرخویش  است که رانده شده زیر خاک تا بروید و برآید و سرآید و بدین شکل درآید، به سخره می نگرم آرزوهای بر باد رفته را.

دیشب میان کتاب هایی که زمانی وقت و فهم خواندنشان را با هم نداشتم و می خواندم نوشته ای دیدم.

۷۹٫

۱۰ سال پیش. آرزوهایم که با میخ خودکار بر کاغذ دیوار کوبیده بودم. کمرنگ شده بود. کوبیده بودم که ۲ سال بعد اولین رمان، ۷ سال بعد اولین مجموعه شعر و ۹ سال بعد اولین رمان پیچیده پلیسی که صدایش تا خانه همزادم که درست در پشت کره زمین و در زیر خانه ماست برسد.

روبرویش خالی بود. پر کردم.

به شباهت ها فکر کردم و به تفاوت رسیدم.

———————————————————

زمان می گذرد و من به دنبال راه فرارم. از خود تا خدا چقدر فاصله است؟ آن الف که واو شده و بین خدا و دیگری قرار گرفته و پیچیده شده چقدر زمان می برد تا برخیزد از میان. به اینجا که می رسم ذهنم پر می شود از اعداد. آن بازی قدیمی. ابجد، هوز، حطی … . پر می شود از شعر. پر می شود از صدای آن یار قدیمی که راز را  رمزآلود با صدایی آرام و دلنشین، همچون لالایی همیشگیه کودکی هایم برایم نجوا می کرد. پر می شود از همه چیزِ هیچگونه این همستان پر همه هیچ.

( این مطلب برای حدودا ۱۰ ماه پیش است و قرار بود زودتر از این ها پست شود. زمانی که از پروژه امید دل کندم و به آزمایشگاه نقل مکان کردم.)

———————————————

ذهنم به صدای تیک تاک نبضم حساس شده و شمردن را فراموش می کند تا نداند چقدر گذشته از زمانی که دیگر برای خویش و راه خویش و حتی آرزوی بی ریای خویش نمی تپد و نمی سوزاند.

ارسال نظر سریع

© mmousavi for ماندگارترین, 2011. | Permalink | 4 comments | Add to del.icio.us
Post tags: آروزه, ابجد, بعد از فارغ التحصیلی, یار قدیمی

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

بعضی چیزها معجزه جاری خداوند هست که چون هر روزه در جلوی چشمانمان قرار دارند برایمان عادی شده اند. از میان همه اینها تولد یک انسان هر چقدر هم که تکراری شده باشد اما نمی شه از اعجازش گذشت. اینکه چطور یک انسان در یک مدت کوتاه شکل می گیره و به دنیا می آد. از اون اولش که در حد سلول هست تا وقتی که چشماش رو باز می کنه و تبدیل می شه به یک انسان واقعی، انسانی که احساس داره، می فهمه و واکنش نشون می ده. انسانی که در عین اینکه شبیه پدر و مادرش هست کاملا خودشه. به قول کامپیوتری ها ستینگ خودش رو داره و تویی که باید لایف استایلت رو باهاش تنظیم کنی. از همون روز اول حضور خودش رو کاملا تحمیل می کنه و بهت می فهمونه فرق یک انسان جدید با اسباب بازی جدید، کامپیوتر جدید و خیلی چیزهای جدید دیگه چیه. گاهی موقعها به غلط کردن می اندازدت که ای خدا بچه می خواستیم چیکار و گاهی موقع ها هم دلت می خواد هر کاری داری رها کنی و فقط یک بار دیگه ببینیش. گاهی موقعها همه زحمتهاش رو تحمل می کنی که یک لبخند کوچولو بزنه و اون هم می گذارتت تو خماری.
خلاصه، اعجاز این که یه زندگی جدید خلق شده و یک انسان دیگه از عدم به وجود اومده رو هر چقدر هم که نابینا باشی نمی تونی نبینی…

حالا همه اینها رو گفتم که بگم این معجزه یکبار دیگه برای یکی از خودمون رخ داده و میثم هم به جرگه پدران پیوسته اند. تولد علی مینایی رو تبریک می گم و از ته ته ته دلم آرزو می کنم خوشبخت شه و مثل باباش و حتی بهتر از اون آدم خوبی باشه.

” السلام علیک یوم ولد و یوم یموت و یوم یبعث حیاً “

یادتون هست گفته بودم بعضی چیزها رو تا در موقعیتش نباشید نمی فهمید. البته این هم از اون موقعیتها است. امیدوارم بقیه دوستان ماندگارترینی هم دیر یا زود لذت مادر بودن و پدر بودن را بچشند و اونهایی هم که چشیده اند بیشتر بچشند. آمین

ارسال نظر سریع

© nalibre for ماندگارترین, 2010. | Permalink | 18 comments | Add to del.icio.us
Post tags: تولد, علی مینایی, معجزه

Feed enhanced by Better Feed from Ozh