در این مدت گذشته سفری به شیراز، تمدن ۲۵۰۰ ساله ایرانیان، داشتم. سفری بسیار متفاوت بود. لذت خاصی داشت زمانیکه روی پله های تمدن ۲۵۰۰ ساله خویش (شهر پارسه) قدم می گذاشتم و کتیبه هایی که شاهان گذشته ایرانی در ۲۵۰۰ سال پیش نوشته بودند را لیدر گروه می خواند و تفسیر می کرد، را میشنیدم. و البته مطلب بسیار مهمی راهم فهمیدم که قبلا نمی دونستم اینکه ایرانیان در سالهای پیش از میلاد به قدرت والا و برتری اعتقاد داشتند و یکتا پرست بودند و او را اهورامزدا نام گذاشتند و آتش فقط یک سنبل بود و بعدا تحریف شد و آتش پرستی رواج گرفت.
در ذیل قسمتی از وصیت نامه کورش بزرگ را که به کورش نامه معروف است را برای خوانندگان آورده ام.
“نوشته کورش بزرگ پادشاه ایران – بابل ۵۳۸ پیش از میلاد”
خدای بزگ است اهورامزدا
(( اَدَم کوُروُش خشایَ ثی یَ هَخامَنی شی یَ ))
من کورش شاه هخامنشی
پادشاه جهان، شاه بزرگ، شاه نیرومند، شاه چهار گوشه جهان
پسر کمبوجیه، نوه کورش، نبیره چیش پیش، شاهان بزرگ
از تبار پادشاهی ای جاودانه، آنکه پادشاهیش را خداوند دوست می دارد
آنگاه که من آشتی خواهان به بابل اندر شدم مردم گامهای مرا به شادمانی پذیرفتند
سربازان بسیار من دوستانه اندر بابل گام برمی داشتند، نگذاشتم رنج و آزاری به مردم این سرزمین وارد آید
من برده داری را برانداختم
درماندگی هاشان را چاره کردم
فرمان دادم همه مردم در پرستش خدای خود آزاد باشند
وکسی آنان را نیازارد، من همه شهرهای ویران را از نو ساختم، همه نیایشگاههای بسته را گشودم
همه مردمان آواره را به جایگاههای خود برگرداندم، خداوند بزرگ از کارهای نیک من خشنود شد
بشود که دلها شاد گردد.