داغ:

وقتی بدانی دیگر برای همیشه از این خیابان عبور نمی کنی. دیگر برای همیشه نمی روی بین پارکینگهای بالای پورسینا دنبال جای پارک بگردی. در خیابان قدس و شانزده آذر قدم بزنی. یا حتی از کیوسک سر وصال روزنامه بخری. وقتی بدانی دیگر برای همیشه پشت این میز نمی نشینی. برای همیشه با این دانشجویان سر تمام شدن فلان گزارش یا انجام شدن فلان آزمایش سر و کله نمی زنی. حتی دیگر آخر شبها (زمانی که برای دیر نرسیدن به خانه تهدید شده ای) با دکتر (که احتمالا آب از سرش گذشته) تا نزدیک نیمه شب سر مسایل سیاسی بحث نمی کنی. وقتی دیگر برای همیشه نفر آخر نیستی که درها را ببندی و چراغها را خاموش کنی.
.
.
.
وقتی که تمام این ها را بدانی تمام این همیشه گی ها برایت مزه دیگری خواهند شد.