داغ:

سادگی
سنجاقک کوچکی بود
هدیه ای بی سبب
شبنمکی بر لبان عاشقت
وقتی که زیر باران غریبه ای را می خواندی

حالا سالها گذشته است
و دیگر باران آبی نیست

چرا
خیال می کنی
هنوز به ستاره چینی در کویر دلخوشم .
من !
آن هم من !

خواب !
آن هم بر چشم های من
نمی شنوی ؟ !
صدای انفجار بزرگی را
که هر لحظه درون سینه ام
شیطنت می کند

ترانه بخوان
غریبه را بخوان
تا ببینم چگونه در آغوشش رها می شوی

دعایت می کنم
با چشمانی خونین مجمر .

بار خود را بستم

رفتم از شهر خیالات سبک بیرون

دلم از غربت سنجاقک پر

گذر می کنم بی تو
در انزوای شهرم
در سیاهی پایتخت
در فرار از خود

در بی قراری شیرین

گذر می کنم بی تو
با یادت
که زیبا ترین رقص ها را
کنار شعله ای در نم نمک باران نشانم دادی .
هدیه ای بی سبب از تو
در دستم است

برای من که اینچنین فقیرم
همین سنجاقک کوچک ثروتی است

ببین ! سنجاقکت جان می گیرد
پرواز می کند
کوچک است و زیبا

ولی افسوس

افسوس که برای دیدن پرواز سنجاقک تنهایم

چقدر هم تنها

امیر تیکنی، سهراب سپهری

عکس: حیاط دانشکده فنی، پنجشبه نهم خرداد هشتاد و هفت، بعد از کلاس حل تمرین فولاد

داغ:

اینمه نوآوری و خلاقیت رو کجا میتونین پیدا کنین؟!!!

داغ:

هرکه رفت…

پاره ای از دل ما را با خود برد

اما او که با ماست

او که نرفته است

از او بپرسید

که چه می کند با دل ما …!

داغ:

وقتی تو یکی از پیاده رو های پایتخت با این سوژه روبرو می شید اولین چیزی که تو ذهنتون میاد چیه؟……

داغ:

بسم الله الرحمن الرحیم

انا عرضنا الامانه علی السموات و الارض و الجبال فابین ان یحملنها و اشفقن منها و حملها الانسان، انه کان ظلوما جهولا (احزاب ۷۲)

ما امانت را بر آسمانها و زمین و کوهها عرضه کردیم ولی آنها از پذیرفتن آن امتناع کردند و در آن اندشیه کردند ولی انسان آن را پذیرفت، او چه ستمکار نادانی است.

هر چه دارم از تو دارم ای همه دار و ندارم

با تو آرومم و بی تو بیقرار بیقرارم

—

گفتی باشم حالا هستم چشم به راه یه نگاهت

میدونم منو می بینی که نشستم سر راهت

—

با تو کوچه های بن بست میرسن به کهکشونا

با تو بیراهه یه راهه به نشون بی نشونا

—

اونا که از تو نشونی روی پیشونی ندارن

داغشون رو دلشونه خم به ابرو نمیارن

—

رسم من فرشتگی نیست ،من که درگیر زمینم

تو خودت اینو می خواستی من یه آدمم همینم

—

اونی که رو دوش خسته اش یه امانت از تو داره

گاهی کم میاره اما ، این امانت رو میاره

(افشین یداللهی)

عکس: شکوفه انار، حاشیه نمایشگاه کتاب، اردیبهشت ۸۷

برای دیدن عکس در اندازه بزرگتر بر روی آن کلیک کنید.

داغ:

بازهم طبیعت فوق العاده زیبای ایران، بازهم دریاچه ی ارومیه، و البته این بار به لطف کمک های هنری آقای صاحبخانه (ی قربانش بروم):

توضیح واضحات: خیلی بده که همچین عکسی رو آدم مجبور باشه تو سایز ۴۰۰ پیکسل ببینه !