شکو ِه تمام می شود

سایه چشم مست تو

شرب مدام می شود

تا تو نگاه می کنی

غمضه ی دلربای تو

ماء معین می شود

ماه ِ تمام می شود

بدون هیچ همراهی

سخن از ترس یا شب نیست

سخن از شک و تردید است

که می داند پس از باران تنهایی

کدامین شبنم از آوارگی جاریست

و بوی سبزه و ریحان و بابونه
که پیچیدست در این باغ
چگونه در خزان خانه خاکیه خواب آلوده ی خمیازه های خویش خواهد سوخت

که می داند چه خواهد شد؟
اگر یک نام از نام هزارن نام تو فاش هزاران نقطه های دور و در باطن یکی، گردد؛ چه خواهد شد؟

که می داند!
اگر فریاد خاموش مرا روزی کسی از دور یا نزدیکم
به نجوا زیر گوشم
یا که با فریاد
پاسخ یا که تکراری دهد
مانند روشن روز و روشن ماه و روشن بر تمام نقطه های ناجدا از هم و لی پیوسته دور و دور هم مانند یک تسبیحی که از یک آسمان سیاره باشد، لیک بی خورشید

چه باید گفت بر “وایش”؟!
چه باید گفت بر “کاشش”؟

چسان باید گذشت از رد پای خویش؟

خیلی جالبه. چند وقت پیش هم یکی از دوستان دوران کارشناسیم هم بهم ایمیل زده بود و کلی تحلیل در مورد اشعار ایشان برایم نوشته بود.

شانس یا اقبال نیست. شاید بیشتر شبیه به خوف و رجا باشد. تا یار چه خواهد و میلش به که باشد.

که می داند پس از باران تنهایی

کدامین شبنم از آوارگی جاریست

قضا و قدر، شانس یا اقبال. تعالی روح اتفاقی است؟

از اینکه سبک خودتان را دارید، دغدغه های خودتان را مطرح می کند و خلاصه خودتان هستید خوشم می آید.