ببخشید من نوشته ات را الان دیدم. اتفاقا همین امروز در یک کامنت دیگر ذکر خیرت بود.
واقعا درود بر تو که قلم ات را همچنان قبراق نگهداشته ای، تعجبی ندارد که در دیار غولانی، آخرین باری که دیدمت قد و قواره ات از آن نی قلیان گذشته داشت به ابوالهول میل می کرد. از نظر عقلانی هم که از ابتدا از فلاسفه بودی.

با بانوی مربوطه بسی خنده شد. “دکتر لیبر که قافیه ها را شکانده” را عالی آمدی. ایــــــــول!

آن”از قرار مثقالی ۰/۹۹″ هم بیست بود. معنایش را فقط جهاندیدگان اهل طریقت دانند.

حضورت را در ماندگارترین تبریک می گویم.
عرض ادب من و بانو را خدمت شاهبانو خانم دکتر گرامی، برسان. گمانم آنکه گهگاه در وبلاگ من می نویسد “من و مسعود” ایشان باشد. به هر روی، اگر وبلاگی چیزی دارید ما را بی خبر نگذارید.

منتظر الباقی هستیم.
(شکوهمندانه ترین شکلک ها)
احمد

الان کجا تشریف دارید. شنیده ایم به بلاد کفر هجرت نموده ای

کم حرف بزن که وقت تنگ است
این حرف تو بیخود و جفنگ است

خر خوانی و درس خواندن تو
در مکتب ما تباه و ننگ است

با ما منشین که ما خلافیم
سر دسته ما تقی پلنگ است

…..

ای بچه بزن به چاک یالا
اینجا کمد بیل و کلنگ است

گر چپ نگهی کنی به این در
تنبیه تو ضربه ای شلنگ است

….

دریاست کلاسهای فنی
استاد در آن چنان نهنگ است

شاگرد به فکر ترک تحصیل
استاد مسافر فرنگ است

…..

ضمنا آقای مسعود، بهتر است آن قافیه ها را کمی مرتب تر استفاده کنی تا حرام نشوند. مثلا بگویی:
چنان متن قشنگ است و چنان لحن، ملنگ است و سخن رنگ به رنگ است و چنان، آنکه اوباماست، زرنگ است و زبانش چو شرنگ است و نگاهش چو پلنگ است و از آن سوی، چنان چشم حسودان همه تنگ است و سزاوار خدنگ است که در ذهن من این متن، تداعی گر آن قصه پرخاطره شهر فرنگ است.