پس مشکل از اینجاست!

- دوران طلایی حکومت اسلامی تا موقعی بود که سرمایه زیادی از غنایم جنګی ( غارت شهرها ) و دریافت جزیه ( از غیر مسلمانان مغلوب ) بدست می آمد و زوال آن از شکست در اسبانیا شروع شد تا برسد به جنګ جهانی اول.
و البته که حکومتی که بر بایه ی غنایم جنګی بنا شود به فکر توسعه و بیشرفت نخواهد بود چون اصولا درآمدش باد آورده است.
( درآمد حکومت اسلامی کنونی ایران نیز بیش از ۹۰٪ به نفت وابسته است )

ونهیتا باید بګویم که حکومت های ایدیولو‍‍زیک در جهان مدرن قادر به حیات نیستند چراکه منافع ملی را قربانی آرمانهای خود می کنند.

- یک دولت مستقر فقط و فقط وظیفه ی تامیین رفاه و امنیت مردم خود را دارد ( درست است بوی لیبرالیسم میدهد و بسیار هم منطقی است )

- استاد ، تمامی اموال مصادره شده در اختیار نهاد رهبری ( بګویید شخص رهبر ) قرار دارد و هیچګونه نظارتی بر آن از طرف هیچ نهادی صورت نمی ګیرد. آیا هنوز هم با تکیه به یک عمل تبلیغاتی به ایشان می توان ګفت ساده زیست ؟

اصلا موضوع بحث آنقدر گسترده است که با یک کامنت نمی شود پاسخ داد ولی به صورت کلی:
در این که اولویت بندی برای مسایل مختلف نظامی، فناوری، عمرانی، فرهنگی و نظایر آن لازم است بحثی نیست اما:

۱- این که توسعه سیستم موشکی برای بازدارندگی یا توسعه انرژی هسته ای برای صرفه جویی منابع در اولویت است یا نه قابل بحث است. به نظر من که هست نظر شما هم قابل احترام است.
۲- اصولا این دیدگاه که رهبری مسول تمام کارها است اشتباه محض است. این همه مدیر و مسئول و دستگاه و …

پی نوشت: تمام اینها چه ربطی به ساده زیستی رهبر دارد!

؛آیا ورود به باشگاه فضایی پول هدر دادنه؟ ؛

غول اقتصادی مانند آمریکا قادر به محیا کردن بودجه ی کافی برای ناسا نشده است حال این اقتصاد بیمار ایران می تواند از بس این هزینه ها برآید ؟

؛آیا دستیابی به انرژی هسته ای پول هدر دادنه؟؛

اینطور بلی . شما را تشویق به مطالعه ی قرارداد اولیه ی نیروګاه بوشهر و قرارداد کنونی میکنم.

با بقیه ی موارد ذکرشده توسط شما مخالفتی نکرده بودم و الان هم مخالفتی ندارم!