در آن لحظه که منحصر است

سردیِ سنگ را هدیه می دهم بر باد

تا فریاد زند تا فردا

تا نجوا کند تا همیشه

که از یادم نرود

تو با منِ بی تو چگونه سر خواهی کرد؟!

یه شعر فوق العاده زیبا از سعدی (ره) رو در این عصر پنجشنبه به تمام دوستداران آخرین ذخیره الهی تقدیم می کنم:

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد
دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن
تو چو روی باز کردی در ماجرا ببستی

نظری به دوستان کن که هزار بار از آن به
که تحیتی نویسی و هدیتی فرستی

دل دردمند ما را که اسیر توست یارا
به وصال مرهمی نه چو به انتظار خستی

نه عجب که قلب دشمن شکنی به روز هیجا
تو که قلب دوستان را به مفارقت شکستی

برو ای فقیه دانا به خدای بخش ما را
تو و زهد و پارسایی ، من و عاشقی و مستی

دل هوشمند باید که به دلبری سپاری
که چو قبله ایت باشد به از آن که خود پرستی

چو زمام بخت و دولت نه به دست جهد باشد
چه کنند اگر زبونی نکنند و زیردستی

گله از فراق یاران و جفای روزگاران
نه طریق توست سعدی کم خویش گیر و رستی

به امید ظهورش

دوباره لمس می کنم

ببین تمام بودنت

دلیلِ بدونم شده

درخت بی کسیِ من

دوباره برگ می دهد

نه از بهارِ بی بدیل

از تو سرودنم شده

گو که در این سراب ها
در غمِ این فراغ ها
قصه تمام می شود
و دل به ماه می رسد

از این غزل سرودن و از این غزل فروختن

…

قاب یک پنجره همراهم بود

تا تو را خیره شوم

و تو را حفظ کنم

تا زمانی که تو رفتی و من اینجا ماندم

چهره ماه وشِ روی تو را

در خیالاتِ دلم رسم کنم

چونان سیاهی شب
که کورسوی فجر را
جشن میلاد مرگ خویش می داند

و چونان ماهیان سفید
که در جدال برای رسیدن به انتهای عمر خویش
حریصانه می پرند

منتظرم
تا ببینم
که می رسد از راه
پیام آشنای رفتنم

تا ابد خواب تو را

در دلم خواهم دید

چون گلی یاد تو را

در سبد خواهم چید