مهدی اخوان ثالث یکی از شاعران بزرگ هم عصر ما است. از این شاعر مجموعه­های شعر بسیاری به یادگار مانده است که به نظر من، همه آنها ارزش ادبی زیادی ندارند ولی برخی از آنها مانند چاووشی، زمستان، خوان هشتم و … بسیار زیبا سروده شده­اند و صلابت و سنگینی سبک خراسانی در آنها موج می­زند. یکی از ویژگی­های اخوان ثالث این است که به پدیده­های طبیعی به گونه­ای متفاوت می­نگرد. به عنوان مثال اکثر افراد پاییز را فصل خشکی و بی­حاصلی می دانند درحالی که در نظر اخوان، پاییز، پادشاه فصل­هاست. شعر زیر نیز یکی دیگر از این گونه شعرهای اوست:

سگ ها و گرگ ها

(۱)

هوا سرد است و برف آهسته بارد

ز ابری ساکت و خاکستری رنگ

 زمین را بارشِ مثقال، مثقال

فرستد پوششِ فرسنگ، فرسنگ

سرود کلبه بی روزن ِشب

سرود برف و باران است امشب

ولی از زوزه های باد پیداست

که شب مهمان توفان است امشب

دوان بر پرده های برف­ها، باد،

روان بر بال­های باد، باران؛

درونِ کلبه بی­روزنِ شب،

شبِ توفانیِ سردِ زمستان.

آواز سگ ها:

-         «زمین سرد است و برف­آلوده و تر،

 هوا تاریک و توفان خشمناک است؛

کشد -مانند گرگان- باد، زوزه،

ولی ما نیکبختان را چه باک است؟»

 -         «کنارِ مطبخِ ارباب، آنجا،

 بر آن خاک­اره های نرم خفتن،

 چه لذت بخش و مطبوع است؛

 و آنگاه عزیزم گفتن و جانم شنفتن»

 -         «وز آن ته­مانده های سفره خوردن،»

-         «و گر آن هم نباشد، استخوانی.»

-         «چه عمر راحتی، دنیای خوبی،چه ارباب عزیز و مهربانی!»

 -         «ولی شلاق!…این دیگر بلایی ست…»

-         «بلی، اما تحمل کرد باید؛

درست است اینکه الحق دردناک است،

ولی ارباب آخر رحمش آید،

 گذارد، چون فروکش کرد خشمش،

 که سر بر کفش و برپایش گذاریم

شمارد زخم هامان را و ما این-

محبت را غنیمت می شماریم…» 

(۲)

خروشد باد و بارد همچنان برف

ز سقف کلبه بی روزن شب،

 شبِ توفانیِ سردِ زمستان،زمستانِ سیاهِ مرگ مرکب 

آواز گرگ ها:

-         «زمین سرد است و برف آلوده و تر

هوا تاریک و توفان خشمگین است

کشد –مانند سگ ها- باد، زوزه، زمین و آسمان با ما به کین است»

 -         «شب و کولاکِ رعب انگیز و وحشی،

-         شب و صحرای وحشتناک و سرما؛

-         بلای نیستی، سرمای پرسوز،

 -         حکومت می کند بر دشت و بر ما.» 

-         «نه ما را گوشه گرمِ کنامیشکافِ کوهساری، سرپناهی؛»

-         «نه حتی جنگلی کوچک، که بتوان

-         در آن آسود، بی­تشویش، گاهی.» 

-         «دو دشمن در کمین ماست؛ دائم

 دو دشمن می دهد ما را شکنجه.

برون:سرما، درون: این آتش جوع

که بر ارکان ما افکنده پنجه.»

 -         «و … اینک … سومین دشمن که ناگاه

برون جست از کمین و حمله­ور گشت.

…سلاح آتشین … بیرحم … بیرحم…

نه پای رفتن و نی جای برگشت…» 

-«بنوش ای برف! گلگون شو، برافروز

که این خون، خونِ ما بی­خانمان هاست.

که این خون، خونِ گرگان گرسنه­ست

که این خون، خونِ فرزندان صحراست»

 -«درین سرما، گرسنه، زخم­خورده،

دویم آسیمه­سر بر برف، چون باد.

ولیکن عزت آزادگی را

 نگهبانیم، آزادیم، آزاد.»

زمستان – مهدی اخوان ثالث